Μια αληθινή συζήτηση με Μάρτυρες του Ιεχωβά - Δείτε στην πράξη πώς αντιδρούν όταν ο συνομιλητής γνωρίζει τη Χριστιανική πίστη-1ο Μέρος τής συζήτησης

Μια αληθινή συζήτηση με Μάρτυρες του Ιεχωβά

Δείτε στην πράξη πώς αντιδρούν όταν ο συνομιλητής

γνωρίζει τη Χριστιανική πίστη

1ο Μέρος τής συζήτησης

Πηγη:http://www.oodegr.com

Προ λίγου καιρού, είχαμε δημοσιεύσει το άρθρο:

“Μάρτυρες του Ιεχωβά: Οι θρασύδειλοι θρησκόληπτοι κήρυκες“, όπου αναλύαμε τις μεθόδους και τις αντιδράσεις τών Μαρτύρων τής Σκοπιάς, όταν συναντούν κάποιον Χριστιανό που γνωρίζει την πίστη του, και που μπορεί και τους απαντάει. Κάποιος αναγνώστης μας λοιπόν, έστειλε σε συνεργάτη μας καταγραμμένη την ακόλουθη ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ συζήτηση, την οποία δημοσιεύουμε στη συνέχεια. Και πρόκειται για συζήτηση, όχι με “τυχαίο” Μάρτυρα τής Σκοπιάς, αλλά με “Σκαπανέα” τους, με κάποιον από αυτούς που ακόμα και οι ψευτο-πρεσβύτεροι τής Σκοπιάς καλούν στη συγκεκριμένη περιοχή, όταν βρίσκονται σε δύσκολη θέση, με κάποιον δύσκολο συνομιλητή. (Γι’ αυτό τη δημοσιεύουμε). Στη συζήτηση αυτή θα παρατηρήσετε πώς ακολουθείται πιστά η γραμμή τής οργάνωσης, και πώς εκτίθεται η άγνοια, ο φανατισμός και η κενότητα τών ανθρώπων αυτών, όταν συναντούν κάποιον Χριστιανό που “γνωρίζει”!

Τα πλαίσια τής συζήτησης

Ο “Νάσος” τής συζήτησης, είναι ένας αναγνώστης τής ιστοσελίδας μας, πιστός Ορθόδοξος, τον οποίο κάποιοι συνεργάτες μας έχουν γνωρίσει και προσωπικά. Ο άνθρωπος αυτός, εδώ και καιρό, “πολιορκείται” από Μάρτυρες τού Ιεχωβά, οι οποίοι διαρκώς τον καλούν σε συναθροίσεις τους, τον επισκέπτονται, και προσπαθούν να τον πείσουν υπέρ τής οργάνωσης. Ο Νάσος, άνθρωπος απροκατάληπτος με αγάπη για την αλήθεια, εξ αιτίας όλων αυτών τών καταστάσεων, αποφάσισε να ασχοληθεί εκτενέστερα με την πίστη τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά. Μόνο που το έκανε ΣΩΣΤΑ. Δεν μελέτησε μόνο τα δικά τους έντυπα, αλλά και έντυπα και ιστοσελίδες που αναιρούν τις απόψεις τους, και έτσι σχημάτισε μια πολύ καλή εικόνα για όλους αυτούς και για την πίστη τους. Έτσι τον γνωρίσαμε κι εμείς. Τον πρώτο καιρό, απλώς τους άκουγε, και “μάζευε” στοιχεία για την οργάνωσή τους, ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ. Μετά, άρχισε να ρωτάει, με όλο και δυσκολότερες (γι’ αυτούς) ερωτήσεις, έτσι ώστε τον “παρέδωσαν” στους “πρεσβυτέρους” τους, για να τον κατατοπίσουν καλύτερα, μια και οι ίδιοι δεν μπορούσαν. Και αυτοί όμως με τη σειρά τους, του σύστησαν να συζητήσει με τον “Θανάση”, Σκαπανέα τών Μαρτύρων τής περιοχής εκείνης, (δηλαδή άνθρωπο που δαπανάει πολύ χρόνο για τον προσηλυτισμό τών άλλων), τον οποίο οι Μάρτυρες τής περιοχής έχουν ως “σημείο αναφοράς”, όταν “τα βρίσκουν μπαστούνια” με Χριστιανούς που γνωρίζουν την πίστη τους. Έτσι, ο Νάσος βρέθηκε να συζητάει με τον “καλύτερό τους”, στη συγκεκριμένη περιοχή. Και κατέγραψε ΑΜΕΣΩΣ τη συζήτηση που είχε, και μας την έστειλε την ίδια μέρα. Στην υποδειγματική αυτή συζήτηση, όπου ο Χριστιανός ήταν πλήρως κατατοπισμένος στα θέματα τής συζήτησης, ενώ ο Μάρτυρας (όπως πάντα), περίμενε να συναντήσει κάποιον πιο άσχετο από τον εαυτό του, μπορείτε να δείτε:

1. Την άγνοια τού “Σκαπανέα” τών Μαρτύρων.

2. Το φανατισμό, την πώρωση και τον τρόμο τής γυναίκας του απέναντι στην αλήθεια.

3. Τη διαρκή προσπάθειά του να αποφύγει τα θέματα που αγνοεί.

4. Την προσπάθειά του να ΑΠΟΚΡΥΨΕΙ τι πραγματικά διδάσκει η θρησκεία του σε διάφορα θέματα, ώστε να μη στριμωχθεί αργότερα.

5. Τη διαρκή προσπάθειά του να ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕΙ όλα αυτά τα ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΑ θέματα, που κυριολεκτικά καταποντίζουν την οργάνωση.

6. Την προσπάθειά του να “κερδίσει χρόνο” ώστε να μη φανεί η δογματική γύμνια τής οργάνωσής τους.

7. Πώς αυτά τα σημαντικότατα ζητήματα, που διαρκώς προσπαθούν να τα υποβαθμίσουν ως ” ασήμαντες λεπτομέρειες”, (μόνο και μόνο επειδή δεν είχαν απάντηση), στη συνέχεια προδίδονται αποκαλώντας τα “ΣΤΕΡΕΑ ΤΡΟΦΗ”, δηλαδή κατά τον απόστολο Παύλο, “τροφή τών τελείων” (Εβραίους 5/ε: 14)! Τέλος, μπορείτε απ’ αυτή τη συζήτηση να εντοπίσετε τα σημεία εκείνα που ΤΡΕΜΟΥΝ οι Μάρτυρες τής Σκοπιάς, και που σίγουρα θα εκτεθούν αν τους τα παρουσιάσετε σωστά, σε μια συζήτηση. Ακολουθεί το απόσπασμα τής επιστολής που έστειλε ο Νάσος στον συνεργάτη μας, το οποίο περιέχει τη συζήτηση. Για ευνόητους λόγους, τα ονόματα έχουν αλλαχθεί:

Η συζήτηση τού Χριστιανού με τον Μάρτυρα τής Σκοπιάς

“…Σήμερα πήγα στη συνάθροιση γιατί με είχαν καλέσει λόγω της ομιλίας που θα έκαναν σε παγκόσμιο επίπεδο με θέμα “Υπάρχει αληθινή θρησκεία από την άποψη του Θεού;” (κάπως έτσι). Είχαν κάνει μεγάλη προπαγάνδα απευθυνόμενοι προς πολύ κόσμο. Όταν τελείωσε η συνάθροιση και μετά τις χαιρετούρες, σιγά – σιγά έφυγαν και τελικά έμεινα μόνος με τον Θανάση και τη γυναίκα του που θα έκλειναν την αίθουσα. Η ώρα ήταν περίπου 10 και τελικά γύρισα σπίτι μου τώρα που σου γράφω.

Θα σου μεταφέρω λοιπόν γραπτώς όλα όσα είπαμε:

Θ= Θανάσης

Ν= Νάσος

Σ= Σοφία (η σύζυγός του)

Ν= Πρώτη ερώτηση: Για πες μου Θανάση αν σε ένα ζευγάρι ο ένας είναι Μάρτυρας και ο άλλος όχι, τι θα γίνει στην Ανάσταση και στον επίγειο Παράδεισο. Ο μάρτυρας θα πάρει άλλο σύντροφο για την αιωνιότητα, γιατί ο Χριστός απευθυνόμενος στους Σαδουκαίους τους λέγει ότι “πλανώνται και δεν γνωρίζουν ούτε τη Γραφή ούτε την δύναμη του Θεού, αφού στην Ανάσταση δεν παντρευόμαστε αλλά είμαστε σαν τους αγγέλους στον ουρανό” (Ματθαίος 22/κβ: 29,30). Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση που ένας στο ζευγάρι έχει ουράνια ελπίδα και ο άλλος επίγεια. Τι είδους ευτυχία θα έχει ο εναπομείνας στη γη; θα ξαναπαντρευτεί;

Θ= ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΝΑ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΩ, αλλά ο Θεός θέλει να είμαστε ευτυχισμένοι.

Κάπως θα το λύσει το θέμα, (σου λέω ως πρώτη απάντηση), αλλά σου υπόσχομαι θα το ερευνήσω και θα σου πω.

Ν= θα περιμένω.

Δεύτερη ερώτηση: Ο Χριστός λέγει πως δεν πρέπει να θαυμάζουμε τα θαύματα του γιατί όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν ου μόνον το της συκής κλπ, αλλά “θα κάνει τα έργα (= θαύματα) που Αυτός κάνει και μάλιστα και μεγαλύτερα” (Ιωάννης 14/ιδ: 12). Ποιοι είναι αυτοί που θα κάνουν κατά δήλωση του Χριστού μεγαλύτερα θαύματα από αυτόν, και μέχρι πότε θα τα κάνουν; Διότι η Σκοπιά λέγει ότι τα θαύματα σταμάτησαν με το θάνατο των Αποστόλων. Σε ποιους αναφέρεται ο Χριστός και μέχρι ποιο χρονικό σημείο θα γίνονται θαύματα;

Δείξε μου από την Αγία Γραφή, ότι αυτό που λέει η Σκοπιά είναι σωστό.

Θ= Για το πρώτο (ποιοι είναι) θα το ερευνήσω και θα σου πω. Για το δεύτερο, ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΕΙ. Θα το κοιτάξω και θα σου πω. Επίσης λέει η Σκοπιά ότι πιθανόν θα σταμάτησαν με τον θάνατο των Αποστόλων.

Ν= ΟΧΙ ΘΑΝΑΣΗ ΜΟΥ! Η Σκοπιά λέει ότι σταμάτησαν τα θαύματα. Ερεύνησέ το και πες μου πού το λέει η Γραφή.

Θ= ΘΑ ΤΟ ΕΡΕΥΝΗΣΩ ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ.

Ν= Θα περιμένω.

Τρίτη ερώτηση: Ας υποθέσουμε ότι πας σε ένα σπίτι -το δικό μου- και σου ανοίγω. Μου λες ότι εσύ ως Μάρτυρας, δέχεσαι “μόνο ό,τι λέγει ο λόγος του Θεού που είναι η Γραφή”, και μου τη δείχνεις. Μου λες ότι “δεν παραδέχεσαι παραδόσεις ανθρώπων αλλά μόνο τη Γραφή”. Πες μου σε παρακαλώ, πού λέει η Γραφή ποια είναι τα βιβλία της;

Θ= Ο Θεός φρόντισε να φτιαχθεί ο κανόνας της Γραφής.

Ν= Το έγραψε αυτό ο Θεός μέσα στη Γραφή;

Θ= ΌΧΙ. Κάποιοι άνθρωποι του Θεού έφτιαξαν τον κανόνα.

Ν= Παραδέχεσαι λοιπόν Θανάση μου ότι διαβάζεις παραδεδομένα από ανθρώπους, διότι αυτοί επέλεξαν ποια βιβλία θα έχει η Γραφή. Καταφεύγεις σε εξωγραφικές πηγές για το ποια βιβλία θα παραδεχθείς.

Θ= Ναι, αν έχουμε ένα βιβλίο που ο συγγραφέας του δεν είναι εδώ θα πρέπει να βρούμε τρόπο να δούμε ποια κεφάλαια του βιβλίου έγραψε ο συγγραφέας και ποια δεν έγραψε.

Ν= ΑΡΑ ΘΑΝΑΣΗ ΜΟΥ, ΜΟΛΙΣ ΕΙΠΕΣ ΨΕΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΧΤΥΠΗΣΕΣ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ. ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΕΧΕΣΑΙ ΜΟΝΟ ΤΗ ΓΡΑΦΗ.

ΤΙ ΓΝΩΜΗ ΕΧΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟ;

Θ= Τριαδιστής του 4ου αιώνα. Από την αποστασία και μετά.

Ν= Αφού δεν ήταν πιστός λάτρης του Θεού, πώς τον εμπιστεύεσαι για τον κανόνα της ΓΡΑΦΗΣ, που αυτός και άλλοι ομόπιστοί του έφτιαξαν;

Σ= Νάσο ΚΟΛΛΑΣ ΣΕ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ.

Ν= Δεν είναι λεπτομέρειες Σοφία μου. Πες μου κάτι: Το ξέρεις ότι η Παλαιά Διαθήκη έχει άλλα 10 βιβλία; Ξέρεις ποιοι τα έβαλαν μέσα και όχι έξω; Ξέρεις ποιοι τα έβγαλαν;

Θ= “Όλη η Γραφή θεόπνευστος” (Β΄ Τιμόθεον 3/γ: 16). Θα τα δούμε εκεί όλα. Πάρε το βιβλίο.

Ν= Δε λέγει όλη η Γραφή το αρχαίο κείμενο. λέει: “Πάσα θεόπνευστη γραφή είναι ωφέλιμη”, και λοιπά. το λέει ο Παύλος στήκετε και κρατείτε κλπ ας εδιδάχθητε είτε δια λόγου είτε δι’ επιστολής κλπ. (Β΄ Θεσσαλονικής 2/β: 15). Να που ο Παύλος λέγει ότι υπάρχει κι άλλος “λόγος” του Θεού. Προφορικός. Αλλά και ο Ιωάννης λέει δε θα χωρούσε ο κόσμος όλος από τα βιβλία.

Θ= ΘΑ ΤΑ ΚΟΙΤΑΞΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ.

Σ= Ο Θεός μπορεί να χρησιμοποιήσει και κάποιο που δεν είναι τέλειος.

Ν= Μα οι Τριαδιστές καθοδηγούνται από την ειδωλολατρεία, τη φιλοσοφία και το Σατανά κατά τη Σκοπιά. Είναι πολύ λεπτό το θέμα της Γραφής. Ποιος μας την εγγυάται;

Θ= Θα τα κοιτάξω αυτά που λες.

Ν= Όταν λέτε τη λέξη “Κύριος”, ποιον εννοείτε;

Σ= Εξαρτάται από τη συζήτηση.

Ν= Όταν μιλάτε για το Θεό Ιεχωβά τον λέτε Κύριο;

Θ+Σ= Ναι, Κύριος είναι ο Ιεχωβά. Απόλυτος Κύριος

Ν= Ο Παύλος έχει διαφορετική γνώμη. Λέει: “Σ’ εμάς ένας ο Θεός, ο Πατήρ, και ένας Κύριος ο Χριστός” (Ρωμαίους 10/ι: 12,13).

Άρα ο Πατήρ δεν είναι Κύριος. Είναι Θεός αλλά όχι Κύριος.

Ποιος κάνει το λάθος;

Σ= Νάσο κολλάς σε λεπτομέρειες. Τα πράγματα είναι απλά. ο Χριστός είναι ο Κύριος της Εκκλησίας. Με αυτή την έννοια το λέγει ο Παύλος.

Προσπαθεί να καταλάβουμε εμείς οι υπόλοιποι.

Ν= Όχι, είναι ξεκάθαρος. Μη τον ερμηνεύεις όπως θέλεις.

Ή ο Χριστός είναι και Ο Θεός και Κύριος και ταυτόχρονα ο Πατήρ είναι ο Θεός και ο Κύριος, ή ο Πατήρ δεν είναι Κύριος. Ο Παύλος είναι ξεκάθαρος.

Οφείλεις να διαλέξεις.

Θ= Καλά, θα το δούμε ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΝΑ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΩ τώρα. ΘΑ ΤΟ ΕΡΕΥΝΗΣΩ ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ.

Ν= Θα περιμένω.

Τέταρτη ερώτηση: Τι είναι το Άγιο Πνεύμα;

Θ= Η ενεργός δύναμη του Θεού

Ν= Σοφία τι είναι το Άγιο Πνεύμα;

Σ= Δε σου απαντώ. (Αρχίζει να μη θέλει να συνεχιστεί η συζήτηση).

Ν= Θανάση τι είπες ότι είναι το Άγιο Πνεύμα;

Θ= Η ενεργός δύναμη του Θεού.

Ν= Έχω δύο ενστάσεις:

Πρώτο: ο Παύλος λέει: “κηρύσσομεν Χριστόν Θεού Δύναμιν και Θεού Σοφίαν” (Α΄ Κορινθίους 1/α΄ 23,24).

Πού λέγει η Αγία Γραφή ότι το Πνεύμα είναι η ενεργός δύναμη του Θεού; Δείξε μου ένα χωρίο.

Γιατί ο Παύλος τον ΧΡΙΣΤΌ ονομάζει Θεού Δύναμη και όχι το Πνεύμα. Γιατί η Οργάνωση έχει άλλη γνώμη από τον Παύλο;

Και δεύτερον, ο Παύλος όχι μόνο έχει άλλη γνώμη για το ποιος είναι η δύναμη του Θεού, αλλά στη Β΄ Κορινθίους 6/στ: 4-7,

ξεχωρίζει τη δύναμη του Θεού από το Άγιο Πνεύμα.

Εξηγήστε μού τα, σας παρακαλώ.

Θ= Παίρνω τώρα χαρτί και μολύβι να σημειώσω τα εδάφια. ΘΑ ΤΑ ΚΟΙΤΑΞΩ ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΩΡΑ.

Σ= Κολλάς σε λεπτομέρειες. ΕΓΩ ΕΧΩ ΕΡΕΥΝΗΣΕΙ ΚΑΙ ΕΧΩ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ ΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΣΩΣΤΟ, Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ.

ΔΕ ΘΕΛΩ ΑΛΛΟ ΟΥΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ.

Ν= Σοφία μου, εγώ δεν έρχομαι να σου πω τι είναι το Άγιο Πνεύμα. Μη νευριάζεις. Αφού έχεις καταλήξει και έχεις ερευνήσει και ο Θανάσης λέει θα τα ερευνήσει και θα μου πει, πες μου, και πες μας εσύ, ώστε να μη περιμένω με την αγωνία. Χαίρομαι που μου λες ότι έχεις ερευνήσει και έχεις καταλήξει.

Πες και σε εμένα να τελειώνουμε με αυτή την απορία μου.

Σ= θα μείνεις με τις απορίες, διότι διυλίζεις τον κώνωπα. Αντί να κοιτάξεις ποια είναι η αληθινή θρησκεία μέσω των έργων που κάνει, κοιτάς αυτές τις λεπτομέρειες.

Δε θέλω άλλο συζήτηση μαζί σου. (Σημειώση Νάσου: μέχρι τώρα ήταν μελιστάλακτη μαζί μου, ονειρευόταν να με δει “Πρεσβύτερο”).

Ν= Λεπτομέρειες δεν είναι. Πρέπει να δω αν η Οργάνωση συμφωνεί με τον Παύλο ή όχι. Τι διαφορετικό κάνω από αυτό που έκαναν οι Βεροιείς; (Πράξεις 17/ιζ: 11).

Θ= ΘΑ ΤΑ ΚΟΙΤΑΞΩ ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ (ταυτόχρονα ψάχνει στο βιβλίο “Συζητάτε”, και γι’ αυτό και για το λήμμα “θαύματα”).

Ν= Θανάση, μην μου ετοιμάζεις τίποτα από κανένα άλλο έντυπο. Δέχομαι μόνο τη Γραφή χωρίς κανένα βοήθημα. Πες μου απαντήσεις μόνο μέσα από τη Γραφή.

Θ= Εντάξει θα το ερευνήσω και θα σου πω.

Ν= Γιατί οι συγγραφείς της Γραφής σε διάφορα σημεία εφαρμόζουν τα ίδια λόγια και πράγματα, άλλοι στον Ιεχωβά και άλλοι στο Χριστό;

Θ= Δείξε μου ένα.

Ν= Ορίστε: Ιωάννης 12/ιβ: 37κ.ε. και Ησαΐας 6/στ: 1. (Του τα δείχνω. Εκεί μπερδεύεται και δεν μπορεί να διακρίνει ότι ο Ιωάννης ανακατεύει την όραση του Ησαΐα ενώ

μιλάει για το Χριστό. Από τη ΜΝΚ το “μίλησε ο Ησαϊας γι’ αυτόν”, μου λέει ότι μιλάει για τον Ιεχωβά και μετά ξαναπιάνει τον Χριστό.

(Προσπαθώ να του το εξηγήσω αλλά δεν το καταλαβαίνει, ότι σε όλη την παράγραφο ο Ιωάννης μιλάει για το ότι στο “μίλησε γι’ αυτόν αφού είδε τη δόξα του“,

και ότι εννοεί τον Χριστό. Μου λέει:)

Θ= Μιλάει για τον Ιεχωβά αφού αυτόν είδε και μετά ξαναπιάνει το Χριστό.

Ν= Διαβασέ το καλά.

Θ= Θα το διαβάσω προσεκτικά στο σπίτι. Αλλά τότε πώς ερμηνεύεται το: “Είπεν ο Κύριος τω Κυρίω μου”; κλπ (Ψαλμός 109/ρθ: 1).

(Δεν κατάλαβα πώς του ήρθε αυτός ο Ψαλμός, έπιασα όμως την ευκαιρία).

Ν= Θανάση μου, μόνος σου άνοιξες τώρα μεγάλο θέμα. Όχι μόνο αυτό το εδάφιο που μόλις πρόφερες, αλλά πάμπολα έχω να σου δείξω στο ότι

ο Γιαχβέ μιλάει σε άλλο Γιαχβέ, στέλνει ο Γιαχβέ άλλο Γιαχβέ, τους παρακολουθεί τις δραστηριότητες τρίτος Γιαχβέ, κλπ. Γεμάτος ο Ζαχαρίας και άλλοι.

Γιατί το Γιαχβέ δεν είναι όνομα προσώπου. Είναι όνομα ουσίας. Μια οικογένεια έχει το επίθετό της. Επίθετο είναι το Γιαχβέ κατά κάποιο τρόπο.

Θ= ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑ ΔΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΔΑΦΙΑ ΠΟΥ ΛΕΣ.

Ν= Θανάση μου ΘΑ ΣΟΥ ΤΑ ΦΕΡΩ, αλλά, σου έκανα τόσες ερωτήσεις. Φεύγω απόψε χωρίς καμία απάντηση. Αφού δεν τα ξέρετε, τι βγαίνετε να τα πείτε στους άλλους από πόρτα σε πόρτα;

Θ= Ξέρουμε πολλά που είναι βασικά. Τα υπόλοιπα θα έρθουν ενδεχομένως κάποτε.

Πού ξέρεις, μπορεί ο Θεός κάποτε να θέλει να μας αποκαλύψει το πώς “φτιάχτηκε” (πώς υπάρχει δηλαδή). Δεν ξέρουμε όλη την αλήθεια. Για την αλήθεια δεν φτάνει ούτε όλη η αιωνιότητα. Αυτό που πρέπει να σε νοιάζει είναι πώς θα ζήσεις για πάντα.

Ν= Διαφωνώ γιατί αλλιώς έχει λάθος η Γραφή που λέει ότι “η αλήθεια παραδόθηκε άπαξ στους Αγίους” (Ιούδα 1/α: 3).

Σ= Είμαστε άγιοι;

Ν= Ακριβώς αυτό σας λέω. Πάψτε το κήρυγμα και ψάξτε αν υπάρχουν άγιοι που ξέρουν την αλήθεια.

Σ= Η Οργάνωση ποτέ δεν είπε ότι δεν κάνει λάθη. Κάνει και η Οργάνωση λάθη.

Ν= ΚΑΝΕΙ Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΛΑΘΗ; ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΠΟΤΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΑΘΗΤΗ; Εγώ θα σου αποδείξω πως τέτοια πράγματα έχει πει η Οργάνωση.

Θ= Πάντως Νάσο δες την ουσία και μη μένεις σε λεπτομέρειες. Σου λέμε ότι θα έρθει κατακλυσμός και ιδού η Κιβωτός μπες μέσα. Εσύ βλέπεις ότι ψιχαλίζει και αντί να μπεις, ζητάς λεπτομέρειες.

Ν= Θανάση μου, πρώτον, αν έρθεις στο σπίτι μου και μου μιλάς να μπω στην Οργάνωση διότι αρχίζει ο Αρμαγεδώνας και εγώ κοιτάξω από το παράθυρο και δω ότι αρχίζουν να πέφτουν πύρινες μπάλες από τον ουρανό θα μπω. Όταν όμως κοιτάξω από το παράθυρο και δω ότι όλα είναι καλά, θα πρέπει να μου απαντήσεις μέσα από τη Γραφή για τις απορίες που έχω και πρέπει να με πείσεις ότι η Κιβωτός = Οργάνωση ΔΕΝ ΜΠΑΖΕΙ ΝΕΡΑ. Αλλιώς πώς θα γίνει;

Επίσης σοκάρομαι πολύ που ο Θεός μέσω της μόνης Οργάνωσής του στη γη ύστερα από 2000 χρόνια Χριστού, μας έχει ακόμα στο σκοτάδι σε πολλά σημεία.

Σ= ΕΓΩ ΠΑΝΤΩΣ ΔΕ ΘΕΛΩ ΑΛΛΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ. Η ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΝΥΣΤΑΖΩ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΑΛΛΟ ΑΠΟΣΤΑΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ.

Ν= Σοφία μου ας ξενυχτήσουμε για την αλήθεια. Όσο γι’ αυτό που μόλις είπες, ξέρεις πολύ καλά πως δεν ήμουν ποτέ ΜΑΡΤΥΡΑΣ για να είμαι αποστάτης τώρα.

Απορίες έχω που δεν μου τις λύσατε απόψε.

Σ= Εγώ δεν έχω υπομονή μαζί σου. Μίλα με το Θανάση. Και να σου πω, εσύ έτσι όπως μας τα είπες απόψε, δεν έχεις γάλα, έχεις “στερεά τροφή” (Εβραίους 5/ε: 14). Πήγαινε να τη δώσεις στους Ορθοδόξους που δεν ξέρουν τίποτα. Τι έρχεσαι σ’ εμάς; Μάλλον είσαι του αντιαιρετικού αγώνα. Έχεις πάει και στους Πεντηκοστιανούς; ή μόνο σε εμάς έρχεσαι;

Ν= Δεν υπάρχει κανένας αντιαιρετικός αγώνας. Μου κολλάς αυτή τη ρετσινιά επειδή ζητάω απαντήσεις μόνο μέσα από τη Γραφή; Γιατί εσείς αυτό δεν κάνετε σε όποιον πάει να σας πει τη γνώμη κάποιου άλφα ή βήτα πατέρα, επισκόπου, δασκάλου; Δεν του λέτε ότι παραδέχεστε μόνο τη Γραφή; Γιατί τσαντίζεσαι μαζί μου; Δώστε μου τις απαντήσεις που σας ζητάω. Πείστε με για την αλήθεια σας.

Γιατί μόνο εκείνους που λέτε ότι έχουν μεσάνυχτα, και όχι και εμένα, που λέτε ότι έχω “στερεά τροφή”;

Σ= συγγνώμη παραφέρθηκα. Δεν είσαι αποστάτης, αλλά η νοοτροπία σου, ο τρόπος σκέψης σου, είναι αποστατικός. Έτσι κάνουν και αυτοί. Πιάνονται από ένα εδάφιο μόνο και λένε τα δικά τους. Είναι σαν το Σατανά στην Εδέμ όταν μιλούσε με την Εύα.

Ν= Δεν καταλαβαίνω αυτά που λες. Δεν γνωρίζω προσωπικά κανένα αποστάτη. Ούτε συμφωνώ, ούτε πιστεύω αυτά που διάφοροι αντιαιρετικοί αγώνες έχουν πει για εσάς, ή ακόμα και δικοί μας ιερείς, ενώ δεν είναι αλήθεια. ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΙΑΝΟΜΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΔΑΦΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΩ ΔΙΚΑ ΜΟΥ. Μου είπες προηγουμένως ότι δεν μπορείς να μπεις στη σκέψη του Παύλου που έγραψε κάποια πράγματα. Δηλαδή μου είπες να πάω να βρω τον Παύλο εκεί που είναι. Σύμφωνα με το σκεπτικό σου δεν θα πρέπει να διαβάζουμε καθόλου την Αγία Γραφή.

Θ= Θέλω να τα ξαναπούμε. Περιμένω αυτά που μου είπες ότι θα μου φέρεις.

Ν= Και εγώ περιμένω τις απαντήσεις που μου υποσχέθηκες.

Καληνυχτιστήκαμε και φύγαμε.

Κλικ εδω για να διαβασετε ολοκληρο το κειμενο απο τo:

2ο Μέρος τής συζήτησης

http://www.oodegr.com/

Μια αληθινή συζήτηση με Μάρτυρες του Ιεχωβά - Δείτε στην πράξη πώς αντιδρούν όταν ο συνομιλητής γνωρίζει τη Χριστιανική πίστη-2ο Μέρος τής συζήτησης

2ο Μέρος τής συζήτησης

Μια αληθινή συζήτηση με Μάρτυρα του Ιεχωβά

Δείτε στην πράξη πώς αντιδρούν όταν ο συνομιλητής γνωρίζει τη Χριστιανική πίστη

http://www.oodegr.com/paratir/methodoi/alithini_sizitisi_2.htm

Στην ακόλουθη καταγραφή τής συζήτησης, μπορείτε να δείτε τη συνέχεια τής συζήτησης, μεταξύ ενός Μάρτυρα τής Σκοπιάς και ενός Χριστιανού, της οποίας είχαμε παρουσιάσει το πρώτο μέρος προ δύο ημερών. Στη δεύτερη αυτή συνάντηση, ο Μάρτυρας πήγε μόνος του, χωρίς τη γυναίκα του, η οποία ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕ να ακούει την αλήθεια, κατά το υπόδειγμα που σχεδόν πάντοτε ακολουθούν, και που είχαμε παλαιότερα παρουσιάσει στο άρθρο μας: "Μάρτυρες του Ιεχωβά: Οι θρασύδειλοι θρησκόληπτοι κήρυκες". Στη δεύτερη αυτή συζήτηση, θα δείτε τις σπασμωδικές προσπάθειες τού Μάρτυρα, να ΞΕΦΥΓΕΙ και ΝΑ ΜΗ ΔΕΙ τις αποδείξεις, ότι το 607 π.Χ. (που είναι η βάση τής θρησκείας τους), είναι λάθος, και την "αλλαγή πλεύσης" που εντοπίσαμε στο άρθρο μας: Στην αρχή, σε πλησιάζουν λέγοντας: "Εμείς λέμε ό,τι λέει η Αγία Γραφή, και έχουμε την αλήθεια. Έλα να σου δείξω από την Αγία Γραφή τα λάθη τής θρησκείας σου". Και μόλις ο Χριστιανός του αποδείξει ότι το λάθος το έχει η Οργάνωση, τότε λέει: "Η Οργάνωση δεν είναι αλάθητη. Δεν πειράζει αν κάνει και κάποιο λαθάκι. Εγώ είμαι εδώ, επειδή εδώ είναι καλύτεροι άνθρωποι".

Περί τής 2ης Συζήτησης

Ο Μάρτυρας τής Σκοπιάς, όχι μόνο δεν κατάφερε να φέρει οποιαδήποτε από τις αποδείξεις που του ζήτησε ο Χριστιανός στην προηγούμενη συζήτηση, και που υποσχέθηκε ότι θα έφερνε, αλλά για μια φορά ακόμα έφυγε με την (μονότονη) υπόσχεση: "θα το ψάξω και θα σου πω", που επαναλάμβανε διαρκώς στην προηγούμενη συνάντηση.

Αυτή τη φορά όμως, φανέρωσε και ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΔΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ. Μέσα του πλέον δεν νιώθει καθόλου σίγουρος για το δόγμα τής θρησκείας του, και προσπαθεί να ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕΙ τη σημασία τού δόγματος. Γι' αυτόν πλέον δεν έχει σημασία ούτε ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΣΚΟΠΙΑΣ, το 1914! Μόνο του ψυχολογικό στήριγμα, είναι ότι "εκεί διώχνουν τους αμαρτωλούς", γι' αυτό τους προτιμάει!

Η λογική του είναι τού τύπου:

"Εμπιστεύομαι την Οργάνωση να με περάσει ζωντανό από τον Αρμαγεδώνα".

"Η Οργάνωση είναι η αληθινή Οργάνωση τού Θεού".

"Αυτό το ξέρουμε, επειδή το 1914 έγινε η Παρουσία τού Χριστού, και κατά τις προφητείες, τρισήμισι χρόνια μετά, τους έχρισε ως δικό Του Πιστό και Φρόνιμο Δούλο, για να μας τρέφει πνευματικά".

"Δεν θέλω όμως να δω τις αποδείξεις εναντίον τού 1914, γιατί είναι ψεύτικες κατηγορίες κατά τής Οργάνωσης, και η Οργάνωση μας έχει πει, ότι δεν πρέπει αυτά να τα διαβάζουμε, επειδή είναι αποστατικά".

"Και που ακόμα και αληθινά να είναι, δεν έχουν μεγάλη σημασία".

Δηλαδή, η κυκλική λογική που λέει ότι η Οργάνωση στηρίζει τους ισχυρισμούς της στο 1914. Αν αυτό είναι λάθος, και αυτή είναι ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ. Αλλά επειδή λέει στους οπαδούς της ότι ΔΕΝ πρέπει να διαβάζουν τα στοιχεία εναντίον τού 1914, αυτοί αρνούνται να τα διαβάσουν, επειδή το λέει η δήθεν Οργάνωση τού Θεού!

Το να κατηγορεί ο ίδιος τις θρησκείες τών άλλων ως ψευδείς, με ψευδή δόγματα, και αποστατικές, δεν είναι γι' αυτόν πρόβλημα. Το να του ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ όμως, ότι η δική του θρησκεία η ΣΚΟΠΙΑ είναι θρησκεία απάτης, δεν θέλει να το ακούει, όπως δεν του αρέσει να ακούει να κατηγορούν τη... γυναίκα του!

Το θέμα γι' αυτόν, δεν είναι αν οι άλλοι έχουν δίκιο σε αυτό που λένε, αλλά στο πώς... "κατέληξαν" κάποιοι απ' αυτούς! (Κάτι για το οποίο οι ομόθρησκοί του, φρόντισαν να διαδώσουν πολλές - πολλές ανυπόστατες συκοφαντίες, που ο ίδιος δεν διασταύρωσε ποτέ, μια και αυτούς που κατηγορεί, τους... αποφεύγει!)

Αυτές και άλλες αστειότητες θα διαβάσετε στην ακόλουθη πραγματική συζήτηση, που σε κάνει πραγματικά να λυπάσαι την ψυχολογία τού ανθρώπου αυτού, και τών ομοθρήσκων του, όπως τους κατάντησε η Σκοπιά.

Η 2η συνάντηση Χριστιανού και Μάρτυρα τής Σκοπιάς

"(...Τον άφησα να μου πει αυτά που είχε να πει και στην συνέχεια αρχίσαμε την συζήτηση:)

Θ= Για αυτό που ρωτάς για το Άγιο Πνεύμα (ανοίγει το Ενόραση και τον διακόπτω).

Ν= Δείξε μου ένα εδάφιο που λέει ότι το Άγιο Πνεύμα είναι η δύναμη του Θεού.

(Δεν μου έδειξε κανένα.)

Ν= Του απαντάω: Ο Παύλος λέει ο Χριστός είναι η Δύναμη και όχι ότι, ό,τι έκανε, το έκανε με τη δύναμη του Θεού, αλλά ότι είναι η δύναμη του Θεού. Ταυτόχρονα ο Παύλος σε ένα χωρίο που σου δείχνω εγώ και σε ένα που μου δείχνεις από το "Ενόραση" πάλι ξεχωρίζεται η δύναμη του Θεού από το Πνεύμα. Άρα η Οργάνωση λέει ψέματα και διαφωνεί με τον Παύλο.

Θ= Οι Παροιμίες προσωποποιούν πολλά πράγματα όπως την αμαρτία, το θάνατο, τον άδη, τη σοφία κλπ. Το ίδιο είναι και για το Πνεύμα. Αν εγώ σου πω πχ ότι κοροϊδεύεις σε κάτι που μου λες τη νοημοσύνη μου, δε σημαίνει πως η νοημοσύνη είναι πρόσωπο.

Ν= Ναι Θανάση μου αλλά ποτέ όλα αυτά που λες δεν δραστηριοποιούνται όπως σε πάμπολλα χωρία της Γραφής δραστηριοποιείται το Πνεύμα.

(Του παραθέτω τροχάδην μερικά: Ψαλμοί 33:6 ΔΙΑΣΠΟΥΝ ΤΟ ΘΕΟ και τον απογυμνώνουν από το ζωντανό Λόγο του και Πνεύμα -Εβραίους 4:12-13- αν ο Θεός δεν έχει πνεύμα με λογική θέληση και λογική ενέργεια ζωντανό πνεύμα πώς είναι ο Ίδιος ζωντανός.

Πώς δεν έχει προσωπικότητα το Πνεύμα όταν λέγει: Πράξεις 13:2 το Άγιο Πνεύμα έχει θέληση: Κορινθίους Α' 12:11; Πώς είναι δύναμη απρόσωπη χωρίς λογική όταν: Πράξεις 15:28 και Ιωάννης 14:26, Ιωάννης 16:13-14, Ρωμαίους 8:26-27, Κορινθίους Α' 2:10-11 λένε άλλα; Από τα παραπάνω, το Πνεύμα έχει προσωπικότητα γιατί: διδάσκει, υπενθυμίζει οδηγεί, αναγγέλει, δοξάζει, βοηθεί, ικευτεύει, ερευνά, γνωρίζει τα του Θεού άρα έχει και λογική. (Εβραίους 4:12-13. Ρωμαίους 8:2-6. Πέτρου Α' 3:18. Ιώβ 33:4. Πράξεις 5:3-4).

Για τη φράση "κοροϊδεύεις την νοημοσύνη", που μου δείχνεις ως παράδειγμα, σαφώς όποιος τη λέει, εννοεί "κοροϊδεύεις εμένα, δηλαδή το πρόσωπό μου". όσο για τη Σοφία οι συγγραφείς του "Ενόραση" Θανάση μου κάνουν τεράστιο και τραγικό λάθος γιατί η Σοφία είναι πρόσωπο. Και είναι βέβαια ο Χριστός κατά τον Απόστολο Παύλο: "Θεού Δύναμις και Θεού Σοφία".

Θ= Για την Ανάσταση, ίσως εκεί ο Χριστός μιλάει για τους ουράνιους που θα είναι σαν άγγελοι.

Ν= Δεν λέει τέτοιο πράγμα ο Χριστός, αν ξεχώριζε τους ανθρώπους θα το διευκρίνιζε. Αλλά μιλάει για όλους τους αναστημένους. Θανάση δε μου απαντάς.

Δε σε κάλεσα εδώ απόψε για να μιλήσουμε ούτε για την Τριάδα ούτε για την Ανάσταση.

Λοιπόν: Πώς βγαίνει Θανάση μου το 1914, ως έτος παρουσίας του Χριστού και ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι η Οργάνωση του Θεού από το 1918;

Θ= Από το 607 π.Χ. έτος καταστροφής της Ιερουσαλήμ + 2520 χρόνια οι καιροί των Εθνών του Λουκά, τελειώνουν το 1914 μ.Χ..

Ν= Θανάση το 607 είναι λάθος. Είναι το 587 π.Χ., 20 χρόνια αργότερα. Άρα δεν έγινε τίποτε το 1914.

Θ= Το έχω ψάξει πολύ, το 607 είναι σωστό.

Ν= Θανάση μου δεν μπορεί να το έχεις ψάξει.

(Του λέω για τον Γιόνσον, για τον Φρανς και άλλους χωρίς άλλα ονόματα, του λέω όλη την ιστορία πως έχει).

Θανάση, η Αγία Γραφή, οι ιστορικοί, οι αρχαιολόγοι, οι εγκυκλοπαίδειες, η αστρονομία συμφωνούν ότι το 587 είναι τεκμηριωμένο. Τι μου λες τώρα;

Θ= Τι θα αλλάξει αν το 607 είναι λάθος; Δε με ενδιαφέρουν χρονολογίες. Ο Παύλος λέει να μην ασχολούμαστε με τέτοια που προκαλούν έριδες και συζητήσεις. Σημασία έχει ότι εγώ θέλω να ζήσω για πάντα, να είμαι του Θεού, να έχω γύρω μου πιστούς και όχι κοσμικούς. Να ανήκω κάπου που αποκόπτονται όσοι είναι αμαρτωλοί. Ξέρω ανθρώπους που άλλαξαν ζωή από όταν έγιναν Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Ν= Θανάση το 607-1914 είναι σημαντικότατο. Αν είναι λάθος τότε είναι λάθος όλο το οικοδόμημα της Σκοπιάς. Πιστοί και καλοί χριστιανοί, άνθρωποι που άλλαξαν ζωή υπάρχουν σε όλες τις ομολογίες. Εγώ θέλω να επανέλθουμε στη χρονολογία.

Θ= Αυτά που λες τα έχω διαβάσει. Τα γράφουν και τα διαδίδουν αποστάτες. Το θέμα είναι πώς κατέληξαν αυτοί. Ποια είναι η ζωή τους σήμερα. Άλλοι χώρισαν, άλλοι γίνανε του κόσμου. Τι να ζηλέψω από αυτούς; Δεν μπορώ να ακούω να μου βρίζεις την Οργάνωση. Είναι σαν να σου βρίζω τη γυναίκα. Εσύ θα πιστέψεις αυτά που σου λέει ένας κακός γείτονας για τη γυναίκα σου;

Ν= Θανάση οι όποιοι αποστάτες που μου λες δεν έγιναν αυτό που λες, τουλάχιστον όχι όλοι. Δεν έγιναν όλοι άθεοι, άλλοι έγιναν προτεστάντες, άλλοι ορθόδοξοι, άλλοι ενδεχομένως καθολικοί. Δεν έχει σημασία τι απέγιναν. Έχει σημασία αν αυτά που είπαν είναι σωστά και πώς τους αντιμετώπισε η Σκοπιά. Όταν μου πουν ότι η γυναίκα μου με απατάει και μου φέρουν φωτογραφίες, αν είναι γνήσιες οι φωτογραφίες πρέπει να τους πιστέψω.

Θ= Οι φωτογραφίες θα είναι ψεύτικες.

Ν= Μα αν είναι γνήσιες πρέπει να εξακολουθήσω να εθελοτυφλώ; Τι λογική είναι αυτή που έχεις;

Θ= Η Οργάνωση καλώς αντιμετώπισε στους αποστάτες. Καλώς απάντησαν στον Γιόνσον, καλώς απέκοψαν τους άλλους. (Του διαβάζω αυτούσιες τις απαντήσεις του κυβερνώντος σώματος στο Γιόνσον και τις βρίσκει τέλειες). Δηλαδή είναι ωραίο να κλονίζεις την πίστη σε μέλη της Εκκλησίας; Είναι δυνατό να έχει δίκιο κάποιος με 10 χρόνια έρευνας, από τη στιγμή που άλλοι - η Οργάνωση - τα μελετάει 100 και πλέον χρόνια; Εγώ θέλω να ανήκω κάπου που εφαρμόζεται η αποκοπή. Ούτε "χαίρετε" να μη λέμε. Όχι σας εσάς που είχατε τον αφορισμό και τον καταργήσατε.

Ν= Τι είναι αυτά που μου λες. Αν η έρευνα είναι σωστή εμένα δεν με ενδιαφέρει ποιος την έκανε ούτε πόσα χρόνια κράτησε. Σημασία είναι να είναι σωστή. Άλλωστε εγώ ξέρω πως ο Γιόνσον ήταν πολύ πιστός στην Οργάνωση, πολύ προκατειλημμένος υπέρ της. Δεν έγραψε την πραγματεία και την υπέβαλε στο κυβερνών σώμα προκειμένου να φύγει από την Οργάνωση. Την έγραψε για να αλλάξει η Οργάνωση το λάθος της. Δεν θέλουν του είπαν να αλλάξουν τη χρονολογία. Δεν είναι διατεθειμένη η Οργάνωση.

Με την αποκοπή όπως την εννοείτε εσείς διαφωνεί ο Χριστός στην παραβολή των ζιζανίων. Οι άγγελοι θα κάνουν την αποκοπή, όχι οι πρεσβύτεροι της Οργάνωσης. Το θέμα μας δεν είναι η αποκοπή πάντως. Οι δικοί μας αφορισμένοι αφορίζονται Θανάση μου από μόνοι τους. Δεν έρχονται άλλο στην Εκκλησία. Οι Εκκλησίες μας όμως είναι κάθε μέρα γεμάτες από άτομα που αισθάνονται σαν τον τελώνη. Ικευτεύουν το Θεό: "φωτισέ μου το σκότος" του λένε. Θα πρέπει να τους διώξουμε;

Θ= Δεν θέλω να διαβάσω αυτά που μου δίνεις. Είναι πιθανότατα από αποστάτες.

Ν= Πρέπει να τα διαβάσεις. Είναι όλες οι αποδείξεις.

Θ= Θα ερευνήσω μόνος μου.

Ν= Έχω και άλλα στοιχεία, πάρα πολλά. Θα σου τα δώσω.

Θ= Καλά, αλλά να μην είναι από αποστάτες.

Ν= Θα είναι από την Αγία Γραφή, την ιστορία, την αρχαιολογία κλπ. Το θέμα είναι πως είναι σίγουρα σωστά. Αν η Οργάνωση λέει ψέματα πώς την εμπιστεύεσαι; Πώς ξέρεις για το τέλος ότι τα λέει καλά; Άλλωστε πολλές φορές έπεσε έξω. Πολλές φορές αλλάζει αυτά που πιστεύει. Μου έρχεται στο μυαλό ένα αρκετά ευτράπελο: Η ανάσταση των Σοδομιτών. 7-8 φορές έχετε αλλάξει άποψη. Θα αναστηθούν ή όχι; Πώς είσαι σίγουρος ότι θα σε περάσει από τον Αρμαγεδώνα; Με ψέματα;

Θ= Η οργάνωση δεν είπε ποτέ ότι δεν κάνει λάθη. Οι πρώτοι το 1914 πίστευαν πως θα έρθει ο Χριστός ορατά, ότι θα γίνει το τέλος του κόσμου τη χρονολογία αυτή. Δεν έγινε όμως. Οι πρώτοι είχαν στο σύμβολο του Σταυρού, γιόρταζαν Χριστούγεννα. Δεν ήταν ακόμα καθαροί. Γι' αυτό υπάρχουν και λάθη. Τα βασικά δόγματα δεν αλλάζουν. Εκλεπτύνσεις γίνονται. Ούτε και οι Απόστολοι γνώριζαν τα πάντα. Αν ρώταγες τον Παύλο για το πότε περιμένει το Χριστό θα σου έλεγε ότι θα ερχόταν ο Χριστός ενώ ακόμα θα ήταν ζωντανός ο Παύλος.

Ν= Οι Απόστολοι ποτέ δεν άλλαζαν το Ευαγγέλιο που κήρυτταν. Η αλήθεια "παραδόθηκε άπαξ στους αγίους". Δεν είναι θέμα εκλεπτύνσεων. Η Αγία Γραφή καταδικάζει τους ψευδοπροφήτες. Αν η Σκοπιά είναι ψευδοπροφήτης δεν μπορεί να διεκδικεί τίτλο αγωγού του Θεού. Πράγματι ο Παύλος και οι πρώτοι χριστιανοί περίμεναν σύντομα το Χριστό, αλλά αυτό δεν ήταν δόγμα. Δεν αμφιταλαντεύονταν όμως, αν ο Χριστός είναι ο Θεός ή αντιπρόσωπος του Θεού. Αν ο Θεός είναι Τριαδικός κλπ. Δεν άλλαξαν ποτέ θέσεις στο Ευαγγέλιο που κήρυτταν. Αλλαγή target group έκανε π.χ. ο Πέτρος αλλά όχι αλλαγή Ευαγγελίου.

Η οργάνωση διεκδικεί μοναδικότητα και μου λες ότι μπορεί να αλλάζει θέσεις! Τι Θεός είναι αυτός που μια λέει το ένα στην Οργάνωση και μια το ακριβώς αντίθετο;

Θ= Μα τι λες. Πίστευαν οι πρώτοι χριστιανοί στην Τριάδα; πίστευε ο Χριστός στην Τριάδα; Υπάρχει η λέξη Τριάδα μια φορά στην Γραφή;

Ν= Το θέμα μας δεν είναι η Τριάδα. Μη φεύγουμε από το θέμα μας. Αν σου πω ότι ο Χριστός και οι πρώτοι χριστιανοί πίστευαν στην Τριάδα, αν σου δείξω επιστολές πρώτων αποστολικών πατέρων προ της υποτιθέμενης αποστασίας του 4ου αιώνα μ.Χ., θα μου πεις ότι δεν τα δέχεσαι γιατί είναι εξωγραφικά. Η αγία Τριάδα υπάρχει παντού στην Γραφή ως ουσία. Αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό.

Θ= Η Εκκλησία αποστάτησε αμέσως μετά το θάνατο των Αποστόλων.

Ν= Άρα το έργο του Χριστού ακυρώθηκε πολύ γρήγορα. Ο Σατανάς νίκησε λοιπόν; Όλοι αυτοί που μαρτυρούσαν επί 4 αιώνες μαρτυρούσαν για ένα ψέμα;

Θ= Και οι κομμουνιστές μαρτύρησαν.

Ν= Υπάρχει διαφορά. Οι Χριστιανοί μαρτυρούσαν γιατί δεν πρόσφεραν θυσία στα είδωλα. Γιατί παραδέχονταν το Χριστό ως τον Θεό τους. Υπάρχουν στοιχεία αλλά δεν τα δέχεστε επειδή είναι εξωγραφικά. Κάτι Καθολικές Εγκυκλοπαίδειες, κάτι Βρετανικές Εγκυκλοπαίδιες όμως τις πιστεύετε όταν σας συμφέρει αυτό που λένε.

Θ= --------------

Ν= Το θέμα μας είναι αν η Οργάνωση είναι αληθινή, επομένως αν είναι του Θεού. Αν είναι ψέμα το 1914 και 607, τότε έχουμε να κάνουμε με ψεύτες. Αν δεν το παραδέχονται ενώ το ξέρουν και διώκουν αυτούς που το ξέρουν, αν θέλουν να το αποκρύπτουν από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά τότε είναι πονηροί. Μόνος σου Θανάση μου πριν λίγο μου διάβασες εδάφιο που λέγει ότι στους πονηρούς δεν αποκαλύπτεται ο Θεός.

Προχτές σας είπα πως αν ο Μέγας Αθανάσιος δεν ήταν του Θεού δεν θα μπορούσε ο Θεός να τον ορίσει μαζί με ομοπίστους του, ώστε να φτιάξουν τον κανόνα της Γραφής που και εσείς παραδέχεστε. Άρα έρχεστε στα λόγια μου. Πώς εμπιστεύεσαι για τη σωτηρία σου μια Οργάνωση που λέει ψέματα; Εν τοιαύτη περιπτώσει με ποιο δικαίωμα αρνούνται τόσο μεγάλο όγκο αποδείξεων;

Θ= Ό,τι λέει η Οργάνωση δεν βγαίνει αυθαίρετα. Δεν τα λέγει το Κυβερνών Σώμα μόνο του. Κάποιος από τους χρισμένους ανά τον κόσμο, που λαμβάνει από τα εμβλήματα (περίπου 7000 σήμερα) στέλνει στο Κυβερνών Σώμα μια επιστολή με την αποκάλυψη του Θεού που μέσα του αισθάνεται. Το Κυβερνών Σώμα την εξετάζει αν είναι σύμφωνη με τη Γραφή. Είναι και οι του Κυβερνώντος Σώματος χρισμένοι. Τότε μόνο γίνεται δεκτή.

Ν= Πού τα βρήκατε όλα αυτά στην ιστορία της Εκκλησίας; Ποιος πιστοποιεί ότι κάποιος που λέει κάτι ως αποκάλυψη του Θεού είναι χρισμένος;

Αν είμαι Μάρτυρας του Ιεχωβά ζω μια σωστή ζωή. Βγαίνω στο έργο, παρακολουθώ τις συναθροίσεις, έχω ουράνια ελπίδα, λαμβάνω από τα εμβλήματα, δηλώνω χρισμένος, πώς πιστοποιούμαι ώστε να φέρνω νέο φως; Δεν υπάρχει περίπτωση να νομίζω πως είμαι χρισμένος; Γιατί μόνοι σας μου είπατε πως τα θαύματα σταμάτησαν με το θάνατο των Αποστόλων γιατί είχε κατά κάποιο τρόπο πιστοποιηθεί η Εκκλησία του Θεού στη συνείδηση των ανθρώπων.

Ερωτώ: από τη στιγμή που ο Χριστός πιστοποιήθηκε κατά κάποιο τρόπο μέσω των θαυμάτων του ότι είναι αληθινός, το ίδιο ισχύει για τους Αποστόλους, δηλαδή ο Θεός επιβεβαίωνε στον κόσμο πως είναι δικοί του, πώς τώρα ο Θεός άλλαξε γνώμη και ο κάθε χρισμένος μπορεί απλώς να το δηλώνει;

Πρέπει να το αποδείξει. Πώς τον πιστεύετε; Επειδή ζει μια ειλικρινή ζωή και δηλώνει χρισμένος σημαίνει πως είναι; Δεν πρέπει να επιβεβαιώσει ο Θεός στην Οργάνωση του, ότι πρέπει να τον ακούνε γιατί του κάνει αποκαλύψεις; Εγώ ξέρω πως οι ανά τους αιώνες απεσταλμένοι δίκαιοι πιστοποιούνταν με σημεία από το Θεό. Και αυτό ισχύει ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗ για τα πρόσωπα της Αγίας Γραφής.

Απορώ πώς πιστεύετε τόσο εύκολα τέτοια πράγματα.

Θ= --------------

Ν= Θανάση, η Οργάνωση έχει πει πολλά ψέματα. Αν το 1914 είναι ψέμα, τότε γιατί να μην είναι ψέμα και τα δόγματά της; Οι τόσες αποτυχημένες προβλέψεις για το τέλος;

Θ= Τώρα τελευταία δεν σημειώνονται αλλαγές.

Ν= Δε μου λέει τίποτε αυτό. Η ιστορία της Οργάνωσης μου λέει πολλά.

Συνεχίζω.

Το ένα ψέμα φέρνει το άλλο.

Γιατί να πιστεύω την Οργάνωση που μου λέει ότι ο Θεός δεν είναι Τριαδικός και να μη πιστεύω ότι είναι; και τόσα άλλα που οι διάφορες ομολογίες - εκκλησίες λένε αντίθετα από τη Σκοπιά;

Θ= Χιλιάδες εδάφια της Γραφής είναι κατά της Τριάδας.

Ν= Χιλιάδες εδάφια παρερμηνεύετε εσείς και ό,τι δεν μπορείτε να παρερμηνεύσετε το αλλάζετε.

Προτεστάντες, Καθολικοί, Μάρτυρες του Ιεχωβά, λένε ότι στηρίζονται στην Γραφή. Και όμως είναι όλοι τόσο διαφορετικοί. 23.000 προτεσταντικές θρησκείες μόνο στην Αμερική. Δε σου κάνει εντύπωση, ότι όλοι την Αγία Γραφή επικαλούνται; Εξήγησέ το μου αυτό.

Θ= Μια είναι η Οργάνωση του Θεού.

Ν= Εσύ το λες αυτό.

Εκτός από το ψέμα του 1914 αλλάξατε πολλά εδάφια της Γραφής κατά το συμφέρον σας. Χιλιάδες εδάφια της Γραφής μιλούν για Τριαδικό Θεό. Δεν ήθελα να φέρω θέμα Αγίας Τριάδος αλλά βλέπω σε τρώει λιγάκι.

(Του παραθέτω: Ησαΐας 48, 12-16, Ζαχαρίας 2, 5-11, Αβδιού 1, 1, Ρωμαίους 9, 4-5, Ιωαν. 8, 21-29).

Χιλιάδες είναι Θανάση μου τα εδάφια. Εσύ δεν τα βλέπεις.

Θ= Θέλω να τα δω και στο σπίτι μόνος μου όλα αυτά. Αλλά είναι εβραϊσμοί πολλά από αυτά. Η εβραϊκή γλώσσα είναι περίεργη, είναι ποιητική. Δε μοιάζει με την ελληνική.

Ν= Να τα δεις τα εδάφια.

Αν εβραϊσμό εννοείς τίποτα πληθυντικό μεγαλειότητας σε πληροφορώ πως έχει ληφθεί υπόψη αυτή σου η δικαιολογία.

(Δείχνει να μη γνωρίζει τι είναι ο πληθυντικός μεγαλειότητας. Στα εδάφια Ησαΐας 6:1, και τη συνάφεια με Ιωάννη και Πράξεις που του επαναλαμβάνω, δεν γνωρίζει τα περί αρχής αντιπροσώπευσης, αλλά δεν προβάλλει αντίσταση για το ποιον Γιαχβέ εννοεί ο Ιωάννης.)Υπόσχεται να τα δει και μόνος του. Βέβαια είναι σίγουρο ότι θα ανατρέξει στο τι γράφει η Οργάνωση σε βιβλία τύπου "Ενόραση". Τα έχει φέρει μαζί του. Δείχνει τεράστια εμπιστοσύνη σε αυτά και τεράστιο θαυμασμό που κάποιοι φαίνεται πως απαντούν τις απορίες μου, ενώ αυτός δεν τις ήξερε. ΣΥΝΕΧΙΖΩ:).

Γιατί η Σκοπιά Θανάση, άλλαξε εβραϊκό και ελληνικό κείμενο σε διάφορα σημεία της ΜΝΚ; Τι θέλει να κρύψει από όλους εσάς; Γιατί στο Ζαχαρία η αντωνυμία "αυτού' γίνεται "μου"; Γιατί στην προς Εβραίους ο Θεός γίνεται θρόνος για να καθίσει πάνω του ένα "κτίσμα'; Γιατί στο περίφημο Κολοσσαείς 1-15 και εξής που τόσο χρησιμοποιείτε προσθέσατε τη λέξη "όλα" τα άλλα πράγματα ότι εφτιάχθηκαν από το Χριστό, για να μας πείτε ότι ο Χριστός είναι φτιαγμένος από τον Ιεχωβά; Αφού το αρχαίο κείμενο δεν λέγει "όλα" τα άλλα".

Να το πάθουν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι Μάρτυρες που δεν ξέρουν ελληνικά, να το πάθουν. Οι έλληνες όμως είναι αναπολόγητοι.

Ξέρεις πόσες άλλες αλλαγές έχουν κάνει στη ΜΝΚ; Εγώ Θανάση μου δεν μπορώ να δεχθώ τη μετάφραση του Ζαχαρία. Θα δω τι λέει στο πρωτότυπο ο Ζαχαρίας. Και επειδή δεν ξέρω εβραϊκά θα ρωτήσω να μου πουν τι λέει το πρωτότυπο αυτοί που ξέρουν.

Θ= Θα βάλλω κάτω όλες τις μεταφράσεις και θα δω αν αυτά που λες είναι σωστά. Θα τα κοιτάξω.

Ν= Θανάση, επειδή στο προφορικό απόψε είναι δύσκολο να κατάλάβεις όλα όσα σου λέω, αύριο θα έχεις τυπωμένα όσα σου λέω απόψε.

Απόψε δεν θέλω να πιστέψεις στην Αγία Τριάδα Θανάση. Απόψε θέλω να δεις ότι ο Χριστός είναι Γιαχβέ, ότι το 1914 είναι λάθος, ότι η Εταιρεία εμπαίζει την πίστη σας και την αγνή σας καρδιά.

Θέλεις και άλλα εδάφια; Είναι ατέλειωτα.

Άκου λοιπόν: Ιωάννης 8:21-29. Το να αναγνωρίσει λοιπόν κάποιος τον Ιησού Χριστό ως Γιαχβέ, δηλαδή ως ομοούσιον τού Πατρός, είναι βασικό για τη σωτηρία του.

Η παραπάνω Ελληνική μετάφραση τού ΄΄Γιαχβέ΄΄, ήταν μια φράση που ο Ιησούς Χριστός συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του, υπονοώντας έτσι, ότι είναι ομοούσιος τού Πατρός του.

Δεν πρόκειται εδώ για ΄΄ελειπτική φράση΄΄, επειδή στις ελειπτικές φράσεις, η ελείπουσα λέξη υπονοείται καθαρά.

Εδώ όμως, καμία λέξη τού συμφραζομένου δεν υπονοείται καθαρά, και σαν συνέπεια οι ακούοντες, του έλεγαν: ΄΄Συ τις ει;΄΄ αδυνατώντας να κατανοήσουν ότι ο άνθρωπος που έβλεπαν απέναντί τους, είναι ο ένσαρκος Γιαχβέ τής Παλαιάς Διαθήκης. Η φράση ΄΄τότε γνώσεσθε ότι Εγώ Ειμί΄΄, είναι η ίδια που χρησιμοποιείται στην Παλαιά Διαθήκη από τον Ιεζεκιήλ: ΄΄και γνώσεσθε ότι εγώ Γιαχβέ (Ελληνικά ΄΄Είμαι΄΄)΄΄. (Ιεζεκιήλ 35/λε΄ 9, 15. 36/λς΄ 38. 37/λζ΄ 14, 28. 38/λη΄ 23. 39/λθ΄ 6, 28 κλπ). Ιεζεκιήλ 35:9-15. Ιεζεκιήλ 36:38. Ιεζεκιήλ 37:14-28. Ιεζεκιήλ 38:23. Ιεζεκιήλ 39:6-28.

Έτσι λοιπόν, ως ΄΄Γιαχβέ΄΄, ο Ιησούς Χριστός χρησιμοποιεί και στα παρακάτω εδάφια τη λέξη: ΄΄Είμαι΄΄, με απόλυτο τρόπο, όπως και στην Παλαιά Διαθήκη. (Ιωάννης 8/η΄ 58: ΄΄Πριν Αβραάμ γενέσθαι Εγώ Ειμι΄΄). Δεν λέει: ΄΄Εγώ ήμουν΄΄, αλλά ΄΄Εγώ Ειμι΄΄, πράγμα που δείχνει την αιωνιότητά του, ως Γιαχβέ.

Δεν το βλέπεις Θανάση μου: Εγώ ειμί, Θανάση, Εγώ Ειμί, Θανάση, "Θα πεθάνετε μέσα στις αμαρτίες σας εάν δεν δείτε ότι Εγώ Ειμί".

ΕΓΩ ΕΙΜΙ Θανάση, Σου θυμίζει τίποτε αυτό το "εγώ ειμί" Θανάση μου; Στην καιόμενη Βάτο ο Θεός δεν έλεγε "εγώ ειμί"; "είμαι ο Είμαι" Θανάση μου! έτσι δεν έλεγε; ΕΓΩ ΕΙΜΙ, ΕΙΜΑΙ Ο ΕΙΜΑΙ Θανάση.

Γεμάτη με τέτοιες φράσεις η Παλαιά Διαθήκη, Γεμάτη η Καινή ότι τα λέει ο Χριστός για τον εαυτό του.

(Σηκώνεται να φύγει γιατί είναι περασμένη η ώρα λέει. Δείχνει να τα έχει χαμένα. Σχεδόν τον λυπάμαι. Με παρακαλάει να τον αφήσω να τα εξετάσει λίγα-λίγα, όχι τόσα εδάφια μαζί. Του υπόσχομαι πως δεν απαιτώ από αυτόν να τα δει όλα μεμιάς. Τον καταλαβαίνω. Δείχνει χαμένος. Με ρωτάει 2-3 φορές:)

Θ= Ωραία Νάσο, πού θέλεις να καταλήξεις; Που να πάω; Τι να πιστεύω;

Ν= Όχι, (του λέω), κάτσε μέχρι το πρωί. Δεν θα σου πω εγώ που να πας. Δεν θα σου πω να φύγεις από τους Μάρτυρες. Αυτά θα τα δεις μόνος σου, μαζί με το Θεό. Δεν έχει αξία να σου πω εγώ που να πας. Δεν έχει αξία να σου πω εγώ να φύγεις από τους Μάρτυρες. Δεν πιστεύω ότι θα με ακούσεις εμένα άλλωστε.

Θ= Η γυναίκα μου δε θα άντεχε να σε ακούει τόση ώρα να λες όλα αυτά.

Ν= Γιατί Θανάση μου; Απαντήσεις ζητάω.

Κατηγορήθηκε ο Χριστός ότι έκανε τον εαυτό του ίσο με το Θεό; Τον Σταύρωσαν γι' αυτό; Ο Καϊάφας κατάλαβε πολύ καλά τι σήμαινε η φράση "Συ είπας". Το συνέδριο είπε "ένοχος θανάτου είναι" γιατί Θανάση μου; Γιατί γνώριζε το Συνέδριο τη σχετική διάταξη για το ποιος αξίζει να πεθάνει από το Δευτερονόμιο ή το Λευϊτικό (δεν θυμάμαι καλά, θα το βρω και θα σου το πω).

Θ= Αυτό που λες για το ίσο με το Θεό, είναι κατηγορία δική τους όχι ότι το έλεγε ο Ιησούς.

Ν= Θανάση δεν βρέθηκε κανένας να τον κατηγορήσει ότι πήγε με γυναίκες, γιατί αποδεδειγμένα δεν είχαν τέτοια στοιχεία και αποδεδειγμένα δεν πήγε. Τον κατηγόρησαν για λόγια που φαίνεται τον άκουσαν να λέγει.

Θ= Τότε γιατί χρησιμοποίησαν ψευδομάρτυρες στη δίκη;

Ν= Και με αυτούς κατηγορία δεν βρήκαν. Οπότε τον ανάγκασαν να τους πει στα ίσα. Θανάση, η Οργάνωση λέει πολλά ψέματα. Σου το υπενθυμίζω.

Θ= Εγώ θέλω να είμαι με αυτούς που διώχνουν από ανάμεσά τους τον πονηρό.

Ν= Αυτό ΔΕΝ πρόκειται να το επιτύχεις ποτέ Θανάση μου. Πάντα θα υπάρχουν οι υποκριτές και στους Μάρτυρες και παντού και στις Εκκλησίες. Αν κρύβονται καλά δεν θα τους αποκόψετε ποτέ εσείς. Δεν θα τους βρείτε ποτέ όλους.

Θ= Το Βατοπαίδι. . .

Ν= Κοίτα τον εαυτό σου όπου και αν είσαι. Κοίτα εσύ να είσαι καθαρός. Κοίτα εσύ να είσαι του Θεού. Άσε τι κάνουν οι ομόπιστοί σου. Δεν θα βρείτε ποτέ όλους τους αμαρτάνοντες. Είναι αλλουνού δουλειά αυτό.

Θ= Πάντως οι αποστάτες έφυγαν γιατί τσαντίστηκαν επειδή μπορεί να ήθελαν να κάνουν π.χ. μια ομιλία σε Αίθουσα Βασιλείας 1ας ώρας, ενώ ο χρόνος είναι μισή ώρα. Ή μπορεί να μην άρεσε το κήρυγμά τους στους πρεσβυτέρους και να τους έκαναν κάποια παρατήρηση. Αυτοί να τσαντίστηκαν και για διάφορους άλλους λόγους να έφυγαν. Μετά σπέρνουν ζιζάνια. Αποκόβονται. Πάνε και κάνουν ομιλίες στις Εκκλησίες και παίρνουν πολλά λεφτά.

Ν= Δεν θεωρώ σοβαρό τίποτα από από αυτά που μου λες τώρα. Για τέτοιους λόγους δεν προτιμάς να αποκοπείς και να χάσεις φίλους γνωστούς, οικογένεια, ψυχική ηρεμία, δουλειά τα πάντα.

(Σηκώνεται πλέον να φύγει, φαίνεται ότι δεν αντέχει άλλο. Τον κρατάω στο όρθιο 5 λεπτά ακόμη).

Ν= Ερεύνησε (του λέω), δες τα εδάφια. Θα είμαι κοντά σου για διευκρινήσεις, θα σου δώσω πολλά άρθρα και μελέτες. Ερεύνησε και το 1914. Είναι σημαντικό.

(Καληνύχτα - Καληνύχτα)

***********************************************

...

Δεν είμαι υπεραισιόδοξος.

Θα είμαι κοντά του αν το θέλει.

Μου έκαναν εντύπωση τα εξής:

1. Δεν ήθελε να ακούσει ούτε να πάρει όλη τη μελέτη για τη χρονολογία.

2. Τα τριαδικά χωρία της Παλαιάς τα έβγαζε "εβραϊσμούς".

3. Τον έπιασα πολλές φορές να ψάχνεται και να μένει με ζωγραφισμένη απορία στο πρόσωπό του για τα εδάφια που του έλεγα, παρόλο που υποστήριζε πως τα έχει δει ξανά όλα και δεν του φαίνονται τριαδικά.

4. Κάποια στιγμή υποστήριξε πως ούτε οι απόστολοι τα ήξεραν όλα και επομένως δεν τα είχαν κατανοήσει όλα και το γράφει ο Παύλος στην Αγία Γραφή. Δε θυμάμαι ποια στιγμή το είπε, αλλά του απάντησα πως "τότε η Γραφή δεν είναι πλήρης και εν έτει 2009 χρειαζόμαστε νέα αποκάλυψη". Δηλαδή εξωγραφικές μαρτυρίες.

5. Δεν είχε ιδέα για το ότι οι αποστολικοί πατέρες (Κλήμης, Ιγνάτιος, Πολύκαρπος κ.ά.) που του ανέφερα, πίστευαν στην Αγία Τριάδα, επειδή με προκάλεσε για τους πρώτους χριστιανούς και αναγκάστηκα, και εξέφρασε την επιθυμία να τους μελετήσει να δει αν του τα λέω καλά.

6. Όπως κάθε Μάρτυρας πηδούσε από το ένα θέμα στο άλλο. Το ήξερα, προσπαθούσα να το συγκρατήσω αλλά δεν ήταν πάντα εφικτό. Ο Θεός να τον βοηθήσει και να μας βοηθήσει όλους μας.

Σε χαιρετώ με αγάπη

Νάσος.

1ο Μέρος τής συζήτησης

Ο ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝΑΣ - κ. Άννας Μπουρδάκου

Ο ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝΑΣ

κ. Άννας Μπουρδάκου

Η οργάνωση των «μαρτύρων του Ιεχωβά» από την αρχή της ιδρύσεώς της διακατέχεται από ένα σύνδρομο χρονολογιών. Αρέσκεται να προσδιορίζει χρονολογίες για τις διάφορες δοξασίες της• ίσως δι’ αυτής της μεθόδου προσπαθεί να αποδείξει την προφητική της ικανότητα σαν μοναδικού εκφραστού των θείων εντολών, όπως ισχυρίζεται. Όμως ποτέ δεν επαληθεύτηκαν οι όποιες χρονολογίες για όλα τα δογματικά που έχει κηρύξει και που εκ των πραγμάτων αναγκάζεται να αναδιπλωθεί για να αρχίσει πάλι με νέες «εκλάμψεις». Τι έχει καταφέρει με αυτό; Να αποδεικνύεται κάθε φορά η ταυτότητα της ως ψευδοπροφήτου. Αυτό βέβαια δεν απασχολεί τον «πιστό και φρόνιμο δούλο», ο οποίος συνεχίζει τις εκδόσεις του, χωρίς αναστολές για να κηρύξει κάθε φορά και άλλα, δίχως έστω μία συγγνώμη σε όσους επίστευσαν στα προηγούμενα, αλλά ούτε καν τα αποσύρει από την κυκλοφορία.

Η περίφημη μάχη του Αρμαγεδδώνος είναι ένα προσφιλές θέμα για την εκάστοτε ηγεσία με διαφορετικές χρονολογίες κάθε φορά το οποίο χρησιμοποιεί όταν κάτι δεν πάει καλά με τα εσωτερικά της ή παρουσιάζεται πτώση στην δραστηριότητα των οπαδών και κατά συνέπεια των εσόδων της εταιρίας. Οι προφητευθείσες χρονολογίες για το τέλος του κόσμου είναι πολλές, όπως το 1878, 1881, 1914, 1918, 1925, 1932, με τελευταία χρονολογία το 1975 («Ξύπνα», 8369).

Ο Κ. Ρώσσελ έγραψε στις Γραφικές Μελέτες, τόμος Β, σελ. 113-114: «καταδεικνύεται ότι η μέλλουσα ν΄ αρχίσει την εξάσκησιν της εαυτής εξουσίας κατά το 1878 μ.Χ., και ότι ο πόλεμος της Ημέρας της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορας (Αποκ. ιστ 14) όστις δεν θέλει λήξει ειμή μόνον μετά της πλή-ρους ανατροπής της ενεστώσης διακυδερνήσεως της γης, ήρξατο ήδη ... και ότι η ημέρα η Μεγάλη της Οργής Αυτού ήλθεν».

1925 «Σκοπιά», 15-7-25: ο διάδοχος του Ρώσσελ, Ιωσήφ Ρόδερφορδ αντικαθιστά το κήρυγμα του Ρώσσελ και παρουσιάζει τον Αρμαγεδδώνα σαν ένα κατά γράμμα πόλεμο. Επικρατεί ένα πνεύμα τρομοκρατίας, το όποιο γίνεται εντονότερο, όπως περιγράφεται ο Αρμαγεδδώνας στο βιβλίο του Ρόδερφορδ:

1930 «ΦΩΣ», τόμος Α, σελ. 371: «Όταν το έργο μαρτυρίας τελειώσει ο Χριστός θα προχωρήσει εις την απερίγραπτον σφαγή όμοια της οποίας δεν έχει γίνει. Τόσα πτώματα θα υπάρξουν από το εν άκρον της γης μέχρι το άλλον, ώστε ουδείς θα θάπτει τους νεκρούς».
Αυτό το τρομερό όπλο του «δούλου» η φοβερή απειλή επάνω από τα κεφάλια των οπαδών με φρικτές περιγραφές είναι εκείνο που δρα καταλυτικά ώστε έντρομοι να έρχονται απρόσκλητοι στα σπίτια μας να μας «διδάξουν», όχι βέβαια κινούμενοι από αγάπη και ας το ισχυρίζονται αυτό, αλλά κατεχόμενοι από πανικό, για να είναι αρεστοί στον «πιστό και φρόνιμο δούλο». Η περιγραφή της φρίκης συνεχίζεται:

1953-57 «Νέοι Ουρανοί και Νέα Γη», σελ. 370-371: «Όσοι επιζήσουν αυτού του πολέμου της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορας θα είναι οι αγαπώντες αυτόν, η κοινωνία του Νέου Κόσμου. Μετά την μάχη θα εξέλθουν και θα ιδούν τα πτώματα εκείνων που εθανάτωσε ο Ιεχωβά άταφα, δορά των σκωλήκων που δεν πεθαίνουν ούτε θα παύσουν να συρρέουν επάνω στα απεχθή πτώματα ώσπου να καταφάγουν τα οστά των και δορά πυρός αναμεμιγμένου με θείον που δεν θα σβήσει ώσπου να συμπληρώσει την κατανάλωση όλων των υπολειμμάτων, των πτωμάτων» (η υπογράμμιση δική μας).

Όπως διαβάσαμε, σε όλο αυτό το σκηνικό της φρίκης, όπως το περιγράφει ο «δούλος», έρχεται για ενίσχυση του σφαγέως Ιησού Χριστού και ο Θεός Πατέρας.
Με αυτή την «πνευματική» τροφή οι οπαδοί της «Σκοπιάς» τρέφονται τέσσερις φορές περίπου την εβδομάδα. Όμως για να εμπεδώσουν καλύτερα αυτά που ακούν και διαβάζουν στα έντυπα της «Σκοπιάς» υπάρχουν και οι ανάλογες φωτογραφίες, ώστε η πλύση εγκεφάλου να είναι πλήρης, με ένα ψυχικό κόσμο αλλοιωμένο.

Όλοι όσοι δεν ανήκουν στη Σκοπιά είναι μέλη του θηρίου και θα σφαγούν. Αυτό όμως δεν εμποδίζει την οργάνωση των «μαρτύρων του Ιεχωβά» να ζητά από το θηρίο και να επιτυγχάνει αποφάσεις που την ευνοούν για την δράση της, δηλαδή το να κηρύττει όλα αυτά εναντίον του θηρίου. Μια περίεργη σχέση, αλήθεια.

Αυτά ήταν ένα μικρό δείγμα από την τροφή για τον Αρμαγεδδώνα. Μ’ αυτές τις εφιαλτικές φωτογραφίες γαλουχούνται ακόμη και μικρά παιδιά. Έτσι μεγάλοι και μικροί ζουν και κινούνται μέσα σ’ ένα φοβερά τρομακτικό κλίμα, γεμάτο σφαγές, αίματα, μίσος για όλους τους έκτος της οργανώσεως, γεγονός που έχει σημαντική επίδραση στο χαρακτήρα των ανθρώπων αυτών. Παρέλαση φαντασμάτων, νεκροκεφαλές, τέρατα που έρχονται να μας κατασπαράξουν, να σφάξουν όλους όσους δεν υποκύπτουν στα εντάλματα της θεοκρατικής κυβερνήσεως του Μπρούκλιν. Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

1978, «Σκοπιά», 1478, σελ. 16: «Όλοι οι άλλοι έξω από το καταφύγιο θα ολολύζουν και θα κυλίωνται στο χώμα... θα θανατωθούν εξαιτίας της νοεράς οργής του Ιεχωβά».

1982, «Μπορείτε να ζήτε...», σελ. 155: «Ο Αρμαγεδδώνας ο πόλεμος αυτός του Θεού θα προετοιμάσει το δρόμο για μια δίκαιη νέα τάξη. Μετά τον Αρμαγεδδώνα κανένα μέρος του πονηρού αυτού κόσμου δεν θα απομείνει. Μονάχα τα άτομα που υπηρετούν τον Θεό θα εξακολουθήσουν να ζουν. Μετά τον Αρμαγεδδώνα η βασιλεία του Θεού θα είναι η μόνη κυβέρνηση που θα κυβερνάει τη γη (η υπογράμμιση δική μας).

Το συγκεκριμένο κείμενο θυμίζει καταστάσεις και ιδεολογίες που δεν έχουν τίποτα κοινό με την χριστιανική αγάπη, αλλά και το πιο σημαντικό, θυμίζουν ρατσιστικές νεοταξικές θεωρίες για εκλεκτούς ανθρώπους, για ξεχωριστή φυλή και πολλά άλλα, εις βάρος της ανθρωπότητος (αυτό σαν παρένθεση).

1985, Χιλιετή βασιλεία..., σελ. 21: «Ο πόλεμος της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορας. Τα Έθνη αφού θα έχουν εξοντώσει βίαια τη διεθνή θρησκευτική πόρνη τη Βαβυλώνα τη μεγάλη, θα βρεθούν τότε στο στάδιο των παγκοσμίων εξελίξεων που λέγεται Αρμαγεδδώνας όπως ακριβώς είναι γραμμένο (Αποκ. ιστ 14-16)».

Ο «πιστός και φρόνιμος δούλος» ερμηνεύει γενικά την Αποκάλυψη όπως τον εξυπηρετεί, άλλοτε συμβολικά και άλλοτε κατά γράμμα. Έτσι γίνεται και με το παραπάνω χωρίο της Αποκάλυψης.

Από όλο αυτό το αποτρόπαιο έργο της σφαγής με τα άταφα πτώματα με τα σκουλήκια να τα κατατρώγουν και διάφορα άλλα, εκείνοι που θα γλυτώσουν είναι μόνο οι «μάρτυρες του Ιεχωβά», οι οποίοι θα είναι μέσα στο καταφύγιο της οργανώσεως. Στο τέλος όλων αυτών θα εξέλθουν του καταφυγίου, όπως μας πληροφορεί η «Σκοπιά», για να δουν εκείνους που εθανάτωσε ο Ιεχωβά.

Σφαγέα, λοιπόν, κηρύττει η «Σκοπιά» τον Ιησού Χριστό επισήμως από σπίτι σε σπίτι και ιδιαιτέρως στα σπίτια των Ορθοδόξων χριστιανών στην πατρίδα μας. Σφαγέα κηρύττει τον Σωτήρα της ανθρωπότητος, το Εσφαγμένο Αρνίο της Αποκάλυψης (ιγ’ 8), προς χάριν όλων. Εκτελεστή τον Θεό Πατέρα, τον Θεό της αγάπης, ο οποίος θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι.
Δεν θέλει και δεν την ενδιαφέρει την εταιρία το μήνυμα της Αγίας Γραφής. Κινείται και δρα στον χώρο στον όποιο πραγματικά ανήκει, δηλαδή τον επιχειρηματικό και πράττει ανάλογα με τα συμφέροντα της. Κρύβεται πίσω από ένα θρησκευτικό προσωπείο, για να κινείται ευκολώτερα και με σοβαροφάνεια κι αυτό την κάνει πιο επικίνδυνη.
Όμως η Βασιλεία που εκήρυξε ο Ιησούς Χριστός έχει πνευματικό χαρακτήρα (Ιωάν. ιη 36, Β Κορινθ. ι 36 κ.α), δεν είναι γήινη κυβέρνηση, όπως διδάσκει η «Σκοπιά» στους οπαδούς της, για να ονειρεύονται γάμους και γεννήσεις, ιδανικές συνθήκες διαβιώσεως, με ωραία φαγητά και φρούτα, με δίκαιους φόρους, και άλλα παρόμοια σαρκικού φρονήματος.
Οι εικόνες που παρουσιάζει η Αποκάλυψη είναι για να περιγράψει την τελική συντριβή του κακού, της αμαρτίας και τον θρίαμβο του αγαθού κατά την ημέρα της δευτέρας παρουσίας του Ιησού Χριστού. Οι διδαχές της εταιρίας με τις εικόνες φρίκης είναι για να κρατά τους οπαδούς της σ’ αυτό το κλίμα του τρόμου, ώστε να τους εξουσιάζει ευκολότερα.


ΔΙΑΛΟΓΟΣ τεύχος 35 2004

http://www.egolpio.com/XILIASTES/armagedon.htm

ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΠΑΘΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΠΑΛΑΜΑ

ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΠΑΘΕΙΑ

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΠΑΛΑΜΑ

http://www.pigizois.net/pneumatikoi_logoi/pathoi_apathia.htm

Η εισήγηση αυτή έχει αντικείμενο ένα σπουδαίο για τη ζωή των Χριστιανών θέμα, το θέμα που άφορα τα πάθη και την απάθεια, που ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς διεξοδικά αναφέρεται σ' όλους σχεδόν τους λόγους και τις ομιλίες του.

Ευθύς εξ αρχής πρέπει να αναφέρω ότι ή πλούσια αποστολικό πατερική του πείρα δεν αφήνει περιθώρια να θεωρήσουμε ότι ή διδασκαλία του για τα πάθη του ανθρώπου και την απεγκλωβίσει απ' αυτά είναι προϊόν κάποιας ψυχολογικής γνώσεως ή καρπός στοχαστικών και φανταστικών επινοήσεων, αλλά μιάς βαθιάς Αγιοπνευματικής εσωτερικής εμπειρίας που αποκτήθηκε από την πολυχρόνια ασκητική βίωση και μοναχική παράδοση κυρίως στο Άγιο Όρος. Έτσι είναι έξω από την ηθικιστική εκείνη θεώρηση της πνευματικής ζωής που προσπάθησαν στην εποχή του, αλλά και μεταγενέστερα μερικοί να παρουσιάσουν στο χώρο της Ορθοδοξίας. Από τις προσωπικές του μάχες κατά των παθών και των δαιμόνων που τα υποκινούν, αλλά και από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στην καθαρή του ψυχή, μάς παρέδωσε την μαρτυρική πληροφορία ότι "μαρτυρίου στέφανον λήψεται ό τα πάθη δι' αρετής τροπωσάμενος".

Μέσα από τα κείμενα του λοιπόν θα παρακολουθήσουμε την φθοροποιό και θανατηφόρο ενέργεια των παθών που δι' αυτών "τυπουται σκότος νοερόν" στην ψυχή, την απομακρύνει από τη ζωή, που είναι το θείο φως της, και τής επιφέρει τον θάνατο της, που είναι και ο πραγματικός θάνατος, που τον ονομάζει ό άγιος "σκότος πονηρόν" και προκαλεί λύπη αφόρητη.

Επίσης στα κείμενα του διδάσκει πώς να υπερβαίνει κανείς τα πάθη και τα θανατηφόρα αποτελέσματα τους και πώς να αποκτά με την συνεχή στροφή του λογισμού γύρω από τα θεία τις αρετές και εν συνεχεία πώς ή ενάρετη ψυχή παραλαμβάνεται από τη Χάρη του Αγίου πνεύματος και οδηγείται στα απόρρητα εκείνα αγαθά "α οφθαλμός εμπαθούς και αμελούς ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν άνθρωπου τοιούτου ουκ ανέβει".

Για να ανάλυση κανείς την διδασκαλία του Αγίου για το θέμα αυτό διεξοδικότερα θα έπρεπε να γράψει ολόκληρη διατριβή. Τόσο πλούσιο υλικό βγαίνει μέσα από τα κείμενα του. Θα προσπαθήσουμε ωστόσο, στο λίγο χρόνο που διατίθεται, να παρουσιάσουμε τα κεντρικότερα σημεία τής πνευματικής του εμπειρίας ώστε να κατανοήσουμε κατά το δυνατόν τον τρόπο με τον όποιο διαδίδονται τα πάθη στον άνθρωπο και τις βασικές προϋποθέσεις που χρειάζεται κανείς να φθάσει στη μακαριά απάθεια.

1. Πάθη

α) Προσδιορισμός και εμφάνιση παθών
Ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς ακολουθώντας την συμφωνία της παραδόσεως των Πατέρων ότι τα πάθη δεν είναι μέρος τής ανθρώπινης φύσεως και δεν αποτελούν απ' αρχής φυσικά στοιχεία της, αναφέρει ότι είναι κινήσεις και πράξεις ξένες προς την κατά φύσιν ζωή του άνθρωπου. "Διεστραμμέναι δε", λέγει, "οδοί πάντως και σκολιαί, το μίσος, το ψευδός, ό δόλος, ό φθόνος, ή πλεονεξία, ή υπερηφάνεια και τα παραπλήσια τούτοις", τα οποία όχι μόνο πραττόμενα, αλλά και "'αγαπώμενα" και "μελετώμενα κατά νουν" αξιώνουν τον άνθρωπο "της θείας αποστροφής". Οι αιτίες δε που τα δημιουργούν, αναφέρει στον υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων λόγο του, είναι ή "αμετρία" και ή "παράχρηση". Π.χ. των πονηρών παθών που σχετίζονται με τη γεύση δεν είναι ή τροφή αίτια, "αλλά η αμετρία ταύτης ό εστίν ή τρυφή". Δηλαδή ή γαστριμαργία, η λαιμαργία, η πολυποσία, η μέθη. Όταν ό άνθρωπος αρνείται την κατά φύσιν ζωή και την φυσική αναφορά του και σχέση του με τον Θεό και δια των αισθήσεων του εκπίπτει στην εμπαθή προσκόλληση του κόσμου, κάνει "παράχρηση των δυνάμεων της ψυχής του" απ' όπου αναπόφευκτα φύονται τα μυσαρά και βδελυκτά πάθη.

Επομένως ή "αμετρία" και ή "παράχρηση" έχουν αρχή πρώτον στην απάτη του πονηρού και δεύτερον στη σύμπραξη τής βουλήσεως του άνθρωπου μ' αυτόν. Αυτή λοιπόν ή απατηλή και φθονερή ενέργεια του διαβόλου και ή εκούσια άγνοια του Θεού δημιουργούν την υπερβολική προσήλωση στον αισθητό κόσμο που εν συνεχεία γεννά την εμπαθή αγάπη σ' αυτόν και γεμίζει τη ζωή του πεπτωκότος άνθρωπου από εμπαθείς ενέργειες δημιουργώντας το νόμο τής αμαρτίας, τον όποιο ό Απόστολος ονομάζει "φρόνημα της σαρκός".

Την αρχή της εμφανίσεως των παθών ό άγιος Γρηγόριος την ανάγει στο γεγονός της πτώσεως, όπως άλλωστε και όλοι οι υπόλοιποι πατέρες τής Εκκλησίας .Ή απάτη των πρωτοπλάστων ήταν αυτή που αναφέρει ό άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: ήθελαν "προ Θεού, δίχα Θεού και ου κατά Θεόν" να γευθούν τον καρπό τής ζωής, δηλαδή τη θέωση, αδιαφορώντας για την εντολή που τούς έδωσε ό Θεός. Η εσφαλμένη αυτή κατεύθυνση τής ψυχής τους επέφερε πολλά και θλιβερά αποτελέσματα σε όλο τον ψυχοσωματικό εαυτό τους, αλλά και σε όλους τούς απογόνους τους. Δημιούργησε την διαστροφή και τη σύγχυση των δυνάμεων τής ψυχής και γέννησε τις παρά φύσιν και πονηρές επιθυμίες του σώματος. Επήλθε ή σύζευξη του σωματικού και κοσμικού φρονήματος και "μυριοπαθείς ημάς ποιήσασα, πολυτρόπως δίιστησι του απαθούς". Αυτός λοιπόν ό κόσμος έκτοτε "εν τω πονηρω κείται", "δια της ημετέρας παραχρήσεως και σφαλεράς διοικήσεως". Αυτός ό κόσμος "ου κοσμοκράτωρ εστίν ό σατανάς", αυτός ό κόσμος που αποτελείται από πολυάριθμο "όχλο παθών", ό οποίος "κτίζεται εκ της φιλαμαρτήμονος ημών γνώμης συνεργεία του πονηρού", είναι ό απατηλός κόσμος, που προξενεί την οδύνη στη φύση μας και συσσωρεύει μύριες δυσχέρειες κατά καιρούς, στην εσωτερική και εξωτερική ζωή του ανθρώπου.

Ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς ακολουθώντας τη διαίρεση της ψυχής του Πλάτωνα διακρίνει σ' αυτή τρεις δυνάμεις: το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό. Νοσεί ό άνθρωπος και στα τρία αυτά λέγει. Ή αρχή της νόσου προέρχεται από το επιθυμητικό, ανεβαίνει στο θυμικό και καταλήγει στο λογιστικό, όπου δια του εθισμού παγιώνεται και συντηρείται η νόσος. Οι επιθυμίες που δόθηκαν από τον Θεό να ζουν οι άνθρωποι δεν είναι ασφαλώς υπαίτιες. Γι αυτό είναι σύμφυτες με εμάς εξ απαλών ονύχων. Ή φιλαργυρία όμως που φυτρώνει λίγο αργότερα φαίνεται ότι είναι ή αρχή όλων των κακών όχι από τη φύση αλλά από την προαίρεση. Ό Απόστολος Παύλος δε, την ονομάζει ρίζα όλων των κακών. Δημιουργεί δε μετατόπιση της λατρευτικής αναφοράς του ανθρώπου από τον Θεό στα ποιήματα του Θεού οπότε ό Απόστολος "δεύτερον ειδωλολατρίαν προσηγόρευσε".

Τα πάθη που γεννώνται από την "φιλουλίαν" δεν έχουν καμιά δυνατότητα "προς αγαθοεργίαν". Ή αδυναμία προσκτήσεώς τους ξεσηκώνουν το θυμικό και προκαλούν την οργή και το θυμό, οπότε θηριοποιούν τον άνθρωπο, ή δε συγκέντρωση υλικών αγαθών τον καθιστά άφρονα, επειδή δεν μπορούν να τον βοηθήσουν σε τίποτε ούτε να του εξασφαλίσουν τη ζωή. Του επιτείνουν την επιθυμία προς πλουτισμό προφασιζόμενος συνεχώς την "πτωχείαν" και παραχώνουν σε χρυσωμένο χώμα, πριν από το φυσικό θάνατο, τον νουν του ζωντανού ανθρώπου, όπου του αλλάξουν τα φρονήματα και τον καθιστούν αντί για φιλόθεον και φιλάνθρωπον, φίλαυτον. Και στο πρώτο ανθρώπινο ζεύγος, λέγει ό άγιος, το πρώτο όργανο που άνοιξε τη θύρα των παθών στην ανθρώπινη υπόσταση είναι το επιθυμητικό της ψυχής.

Μετά λοιπόν την φιλοϋλία που είναι το πρώτο γέννημα της πονηράς επιθυμίας εμφανίζεται και το δεύτερον. Αυτό είναι ή φιλοδοξία. Τη χωρίζει σε δυο κατηγορίες: την πρώτη, την κοσμική κενοδοξία, που προσβλέπει "εις καλλωπισμούς σωμάτων και πολυτελείας ενδυμάτων", και τη δεύτερη, τη θρησκευτική κενοδοξία, που επιτίθεται σ' αυτούς που διακρίνονται στην αρετή. Δι' αυτής συνεπάγεται "οιησίς τε και υπόκρισις δι' ων συλήσαι και διασκεδάσαι τον πνευματικόν πλούτον ό εχθρός μηχανάται".

Υπάρχει και τρίτο γέννημα της "κακώς εχούσης επιθυμίας" που είναι ή γαστριμαργία απ' την οποία προέρχεται η σαρκική ακαθαρσία.

Οι προεκτάσεις λοιπόν της νοσηρότητας του επιθυμητικού τής ψυχής επιδρούν στο θυμικό και εν συνεχεία στο λογιστικό και επειδή ή ψυχή είναι ενιαία στη διαδικασία της θεραπείας πρέπει όλα να τύχουν θεραπευτικής αγωγής, αρχής γεννώμενης από του επιθυμητικού.

Ή κατ' ενέργεια διάπραξη των πολυειδών παθών και ή εξωτερίκευση αυτών στηρίζεται στη νοσηρότητα του τρίμερους της ψυχής, οπότε μετά την ένσαρκη παρουσία του Χριστού και τη θεραπεία του όλου άνθρωπου μπορεί ό άνθρωπος να κρατήσει σε ισόρροπη θέση τις τρεις λειτουργίες της ψυχής προσφέροντας την εγκράτεια στο επιθυμητικό, την αγάπη στο θυμικό και τη διαρκή στροφή προς τον Θεό στο λογιστικό. Έτσι θα δειχθεί περίτρανα ή πείρα και διδασκαλία των Πατέρων ότι ή παρουσία των παθών σ' ολόκληρη την ψυχή ή στις επιμέρους λειτουργίες της είναι μια συνάντηση με κάποιον ξένο που έρχεται προς αυτή προς αλλοτρίωση και κατεξουσιασμό της και δεν έχει καμιά σχέση ή δημιουργική ενέργεια του Θεού στην παραγωγή τους.

Β' ΕΙΔΗ ΠΑΘΩΝ

Τα πάθη κατά την διδασκαλία του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά αν και είναι ποικίλα και πολύμορφα ωστόσο έχουν μεταξύ τους μια αλληλουχία. Εξαρτώνται και συνδέονται και μεταβιβάζουν την ενεργητικότητα τους γεννώντας άλλα. Επί παραδείγματι το πάθος της κενοδοξίας γεννά το φθόνο και πολλές φορές καταλήγει και στο φόνο. Από τον εγωισμό γεννιέται ή οίηση, ή υπερηφάνεια και ή υποκρισία, ακόμη και ή φιληδονία.

Στα έργα του Αγίου ή πρώτη διάκριση γίνεται με βάση την προέλευση των παθών. Έχουμε λοιπόν πάθη που προέρχονται από τα "σωματικά αισθητήρια" που γεννούν όπως είδαμε "την φιλοκτημοσύνην και φιλαργυρίαν". Οι σωματικές αισθήσεις υποκινούνται από "άλλην περιεκτικωτάτην αίσθησιν ένδοθεν, την φαντασία", όπου γεννώνται άλλες ηδονές και πάθη, όπως ή φυσίωσι και ή αλαζονεία. Υπάρχουν δε και μικτά πάθη που είναι γεννήματα από την αίσθηση και τη φαντασία, όπως είναι ή ανθρωπαρέσκεια, ή κενοδοξία και ή υπερηφάνεια.

Από όλες τις σωματικές αισθήσεις στέκεται ό άγιος στη γεύση.
Αυτή, όταν δεν περιορίζεται στην κάλυψη της αναγκαίας για το σώμα τροφής, καταλήγει, όπως είδαμε, στην γαστριμαργία ή πολυποσία. Από τη γαστριμαργία σαν από βορβορώδη δεξαμενή αναδίδονται βδελυροί κρουνοί που αρδεύουν με πλούσιο υλικό τα σαρκικά και υπογάστρια πάθη, όπως είναι ή πορνεία, ή μοιχεία, ή ακολασία, ή ασέλγεια και "πάσα ή της σαρκός ακαθαρσία". Αυτά αφού υποδουλώσουν και την ακοή και την δράση και την όσφρηση, καθιστούν ποθεινά τα μυσαρά πράγματα, τα αισχρά λόγια, τα πορνικά άσματα, τα σατανικά χορεύματα, τα μυραλείματα, που υποβοηθούν τις αισχρότητες, τα βδελυρά φτιασιδώματα, τους στολισμούς δια πολυτελών ενδυμάτων και αναδημάτων. Έτσι χάνει τη σοφία ο νους που χορηγεί το άγιο Πνεύμα και κυριεύεται από άνοια. Εγκαταλείπει τον Θεό και γίνεται πλέον κτηνώδης ή δαιμονιώδης. "Νους γαρ αποστάς από του Θεού ή κτηνώδης γίνεται ή δαιμονιώδης. Ταις σαρκικαις έπιθυμίαις έκδοτον εαυτόν ποιεί και μέτρον ηδονής ου γινώσκει".

Τα πάθη της φαντασίας είναι εκείνα που υποδαυλίζονται από το διάβολο. Τις περισσότερες φορές δεν υποκινούνται από εξωτερικά ερεθίσματα, αλλά κατ' ευθείαν ο διάβολος ενεργεί δια των οκτώ γνωστών πειρασμών στο χώρο της φαντασίας, χωρίς πολλές φορές να τα συνειδητοποιεί.

Σε μια άλλη κατηγορία ο άγιος εντάσσει τα λεγόμενα ελάχιστα και ασήμαντα πάθη που οδηγούν όμως σε άλλα σοβαρότερα. Π.χ. η ευτραπελία, ή μωρολογία, ή βωμολοχία είναι δυνατόν όχι μόνο να οδηγήσουν την ψυχή σε πιο σοβαρά ολισθήματα, επειδή είναι «υπέκαυμα και προτροπή προς πορνεία», αλλά και τα ίδια, όπως και τα μεγάλα, εμποδίζουν την πνευματική ανάπτυξη της ψυχής και την πορεία της προς την τεθλιμμένη οδό της σωτηρίας.

γ) Συνέπειες των παθών.

Μια οδυνηρή συνέπεια των παθών, που παρατηρείται στη ζωή του ανθρώπου, είναι ή στέρηση της κοινωνίας του με τον Θεό. Ή παράβαση της εντολής του Θεού που διέπραξε τον παλαιό καιρό έγινε πρόξενος παντός θανάτου, της ψυχής και του σώματος, "του κατά τον νυν αιώνα και του κατά την ατελεύτητων εκείνη κόλασιν".

Και ο κυρίως θάνατος είναι το "διαζευχθήναι την ψυχήν της θείας Χάριτος και τη, αμαρτία συζηγήναι". Αυτός δε ο θάνατος, ο θάνατος της ψυχής, είναι ή εγκατάλειψη του Θεού. Το αίτιο δε της θείας εγκαταλείψεως δεν έχει τη γένεσή του στον Θεό, αλλά στην αμαρτία. Δηλαδή στην αυτεξουσιότητα του ανθρώπου που ο Θεός ουδέποτε παραβιάζει. "Ημείς ούν έσμέν, φευ, οι του οικείου θανάτου γεννήτορες", λέει χαρακτηριστικά. Έτσι τονίζεται στα κείμενα του Αγίου, όπως και σ' όλους τους ανατολικούς Πατέρες, ότι ο θάνατος, ή αμαρτία και οι συνέπειες της δεν έχουν οντολογικό περιεχόμενο, ούτε είναι μία φύση έστω κακή φύση, αλλά ή λανθασμένη προαίρεση του ανθρώπου που έχει φθοροποιές και νεκροποιές συνέπειες στη φύση του, αφού αλόγως αυτονομείται από την αρμονία της καθολικής φύσεως, που διοικείται από τον Δημιουργό. Αλλά και ο σωματικός θάνατος σαν έσχατο καταγώγιο της τραχείας οδού "εις ην εισήγαγεν των ανθρώπων το γένος ή αμαρτία", αφού προηγουμένως έκανε το σώμα πολύμοχθο, πολύπαθες και φθαρτό, είναι προέκταση της παραβάσεως και επακόλουθο της αμαρτίας. Και αυτόν δεν τον δημιούργησε ο Θεός, αλλά ως συνέπεια και αυτός της θείας ακοινωνησίας παραχωρήθηκε συντηρώντας ή πρόνοια του Θεού το αυτεξούσιο και καταργώντας ταυτοχρόνως την παγίωση και αθανασία του κάκου. Προανήγγειλε όμως αυτόν με το "γη ει και εις γήν απελεύση" και επέτρεψε να συμβεί μη εμποδίζοντας "το εκβησόμενον συν δίκη".

Όχι μόνον ο θάνατος είναι συνέπεια της παραβάσεως και των απ' αυτήν εκφυομένων παθών, αλλά και ή επίγειος ζωή. Λέγει χαρακτηριστικά: εξ αιτίας της αμαρτίας "ενεδύθημεν τους δερμάτινους χιτώνας, το νοσηρόν τούτο και θνητό και πολυώδυνο σώμα" και μετοικήσαμε στον πρόσκαιρο τούτο κόσμο και καταδικαστήκαμε να ζούμε "πολύπαθη και πολυσύμφορον βίον". Και όπως λέγει ό άγιος Γρηγόριος Νύσσης, αφού γυμνωθήκαμε από τα λαμπρά εκείνα ενδύματα "των θείων περιβολών", ενδυθήκαμε τις εφήμερες τρυφές, τιμές και δόξες της σαρκός.

δ) Ο ρόλος του Σατανά
Κατά τον άγιο ο διάβολος, ο νοητός αρχέκακος όφις, όπως τον ονομάζει, έχοντας αυτομολήσει στην κακία, στερείται της αληθινής ζωής και αφού δικαιως απωθήθηκε απ ' αυτήν, γίνεται νεκρό πνεύμα όχι κατ ' ουσία, επειδή ή νεκρότης δεν έχει ουσία, αλλά "κατ ' αποβολή της όντως ζωής". Και επειδή "ου κόρον λαμβάνει" την προς την κακία ορμή, καθίστα τον εαυτό του "νεκροποιόν πνεύμα". Και έτσι απ αρχής είλκυσε με δόλο τον άνθρωπο προς την "οικείαν νέκρωσιν". Ό ρόλος λοιπόν του διαβόλου έκτοτε είναι να προσεγγίζει τον άνθρωπο και με απατηλές υποσχέσεις να τον απομακρύνει από την αγαθότητα του Θεού και στο μέτρο που τον πείθει να του μεταδίδει στο σώμα και στην ψυχή του τα στοιχεία της νεκροποιού ενεργείας του, που είναι τα πάθη, και δι' αυτών να οδηγεί τη φύση του στη πολυσύμφορη και νεκροποιό κατάληξη.

Ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς από τις προσωπικές του εμπειρίες που έχει για την πολεμική του διαβόλου λέγει, ότι ό σατανάς δεν υπαγορεύει απ ' ευθείας την αμαρτία, μάλιστα όταν ο άνθρωπος είναι συνδεδεμένος με την Εκκλησία και τα μυστήρια, αλλά υποκλέπτει "πανούργος" την διάθεση του λέγοντας του ψιθυριστά: Και συ ζώντας μόνος σου χωρίς να παρακολουθείς την Εκκλησία του Θεού, ούτε να προσεχής τον διδάσκαλο της Εκκλησίας, μπορείς να αντιληφθείς το καθήκον και μόνος σου και να μην απομακρύνεσαι από το αγαθό. Έτσι ,σιγά- σιγά τον αποσπά από την θεία επίβλεψη παραδίδοντας τον στα πονηρά έργα και στις πονηρές συνήθειες του κόσμου, όπου οι δαίμονες είναι "κοσμοκράτορες του αιώνος τούτου". Αυτό το κάνει με μεγαλύτερη βία και μανία στους αγωνιζόμενους, ακόμη και στους υψηλά πνευματικός ισταμένους. Μόνον όταν ασφάλιση κανείς την ψυχή του με ύμνους και προσευχές προς τον Θεό, διδάσκει στον 51ο λόγο του ό άγιος, ό αντίπαλος δεν θα έχει θέση μέσα του. Θα απομακρυνθεί μαζί μ ' αυτόν " και πάσα ή περί αυτόν φατρία των κακών". Θα κοσμηθεί ή ψυχή από τη συμμετρία, τη σωφροσύνη, τη δικαιοσύνη, την πραότητα και την ταπείνωση και θα συνδέεται δια της αγάπης με τον Χριστό τον βασιλέα της ειρήνης και τους ανθρώπους, ζώντας ειρηνική και αστασίαστη ζωή.

2. ΑΠΑΘΕΙΑ
α) Μετάνοια και πένθος: προϋποθέσεις της απάθειας.

Για να εξέλθει κανείς από τη δουλεία των παθών και να επιστρέψει στην περιοχή της "ελευθερίας της δόξης των τέκνων του Θεού", χρειάζονται στην αρχή απαραιτήτως ή μετάνοια και το πένθος. Ή μετάνοια είναι ή δυνατότητα που έδωσε ό Θεός στον άνθρωπο σ ' αυτή τη ζωή να συνειδητοποίηση την εγκληματική πράξη του, το να εγκατάλειψη δηλαδή τον Δημιουργό του, και να επιστρέψει κοντά του. Εξ άλλου ή προτροπή του Προδρόμου και αυτού του Χριστού στην αρχή κι όλας της δημοσίας δράσεως τους είναι το "Μετανοείτε, ήγγικε γαρ ή βασιλεία των ουρανών".

Γι` αυτό και σε όλη την πατερική παράδοση ή μετάνοια θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση, αλλά και μόνιμο όπλο της ζωής του Χριστιανού, έως θανάτου για την θεραπεία, την πνευματική κατεύθυνση προς τον Θεό και την τελική άφιξη του σ ' Αυτόν. Λέγει σ ' ένα λόγο του ο άγιος Γρηγόριος: Ό άνθρωπος που μετανοεί με την ψυχή του δια μεν της αγαθής προαιρέσεως και της αποχής από την αμαρτία φθάνει προς τον Θεό". Απέχει όμως από την τελική σωτηρία "τυραννούμενος υπό της κακής συνήθειας και των προλήψεων". Γι` αυτό χρειάζεται ισόβια μετάνοια δια της οποίας αποσπά "την άνωθεν ευσπλαγχνίαν". Από πουθενά άλλου δεν εξασφαλίζεται ή ελπίδα της σωτηρίας και απαλλαγής από τα πάθη τόσο, όσο από την διαρκή μετάνοια. Σε πολλούς λόγους του ό άγιος είναι προτρεπτικός στα έργα της μετανοίας. Υποστηρίζει δε, ότι μαζί με το πνευματικό πένθος, μπορεί να φτάσει κανείς στα μεγάλα και θαυμαστά επιτεύγματα, που χαρακτηρίζουν τη ζωή των Αγίων.

Το κατά Θεόν πένθος είναι ή μήτρα μέσα στην οποία κυοφορείται και μεταλλάσσεται ή ζωή τής μετανοίας Έχει δυο καταστάσεις: Μια οδυνηρή και μια ευφρόσυνη, απ ' τις οποίες χρειάζεται να περάσει ο Χριστιανός για να ζήση την αληθινή ζωή. Ή οδύνη είναι ή επίγνωση του ότι "πολλά πταίομεν" και ή αναγνώριση, κατά την κατόπτευση του εσωτερικοί μας ανθρώπου "του ειδεχθούς προσωπείου". Αυτό γίνεται αισθητό περισσότερο κατά την ώρα της προσευχής που με κατάνυξη επικαλούμαστε το έλεος του Θεού. Η δε ευφροσύνη που εν συνεχεία αισθανόμαστε είναι ή γνώση τις "θεοφιλούς ενεργείας" που αναδημιουργεί την πεπτωκυία ψυχή και φέρνει τα καρποφόρα δάκρυα τής μετανοίας. Το κατά Θεόν πένθος είναι ή λύπη που αισθάνονται οι γνήσιοι μαθηταί του Χριστού α) για την έκπτωση από το χώρο της απάθειας του παραδείσου στο χώρο του πόνου των παθών, β) για την είσοδο της ψυχής στη γέεννα του πυρός, σε περίπτωση που δεν αξιωθεί της σωτηρίας και γ) για τη στέρηση του όντως αγαθού διδασκάλου Χριστού εξ αιτίας της οικείας γυμνώσεως. Ένδειξη του κατά Θεόν πένθους και της ειλικρινούς μετανοίας είναι ή αυτομεμψία, ή αληθινή ταπείνωση, ή συνεχής κατανυκτική επίκληση του ελέους του Θεού και ή σταθεροποίηση στην αρετή.

β) Κάθαρση των παθών και ή συμβολή του άνθρωπου.

Αν ή μετάνοια και το πένθος οδηγούν στην κάθαρση της ψυχής από τα πάθη, αυτή ή απάθεια είναι έργο της Χάριτος του Θεού. Είναι απαραίτητη όμως και ή συμβολή του ανθρώπου. Είναι αναγκαίος ο αγώνας της ανθρωπινής θελήσεως, ο οποίος ενισχύεται πλουσιοπάροχα από τη θεία Χάρη.
Όταν μια ψυχή ασκείται και αγωνίζεται να απελευθερωθεί από τις προκαταλήψεις αρχίζει σταδιακά να ζει την κάθαρση. Παρατηρεί ο άγιος τρία στάδια καθάρσεως: του αρχαρίου, του μέσου και του τελείου. Στα δύο πρώτα φαίνεται περισσότερο ή αγωνιστικότητα του ανθρώπου και ή έμμεση παρουσία του Θεού. Στο τρίτο γίνεται εμφανής ή παρουσία του Θεού ως επιβράβευση των προτέρων αγώνων του ανθρώπου. "εις μεν τους αρχαρίους", λέγει, "επιβεβαιώσεις ότι τα διαβήματα των είναι κατά Θεόν, είναι ή απόκτησης της ταπεινώσεως, εις δε τους μέσους ή απομάκρυνσης των πολέμων, εις δε τους τελείους ή μετά περίσσειας απόκτησης του θείου φωτός".

Πρακτικά ή κάθαρση επιτυγχάνεται με την προσπάθεια να προσέγγιση ο άνθρωπος τον Θεό με την προσευχή, την εξομολόγηση και τη θεία Ευχαριστία. Πριν απ ' αυτά χρειάζεται αγώνας επίπονος για να εξέλθει κανείς από το εγώ με διάφορες ταπεινωτικές πράξεις, να εγκατάλειψη τις αισθησιακές απολαύσεις και να καθαρίσει τους λογισμούς που κατακλύζουν και κατακυριεύουν τον νουν. Αυτή ή προσπάθεια ονομάζεται από τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο "πρώτη απάθεια", ενώ ή μυστική ένωση με το θείον που είναι ή προσέγγιση του Θεού με τον "κεκαθαρμένον" άνθρωπο ονομάζεται "δευτέρα απάθεια . Για να επέλθει δε ή δεύτερη απάθεια είναι ανάγκη να συντελεστεί ή πρώτη. Οί ασκήσεις νηστεία, κακοπάθεια, αγρυπνία και όλες γενικά οι στερήσεις στη ζωή του Χριστιανού γίνονται επ ' ελπίδι της ελεύσεως της ημέρας της απολυτρώσεως και της υποδοχής της αφθαρσίας, "όπου το φθαρτό τούτο ενδύσασθαι δει αφθαρσίαν και το θνητό αθανασίαν", κατά τον Απόστολο Παύλο. Αυτές ο άγιος τις ονομάζει σωματικές ή εξωτερικές ασκήσεις, όπου σκοπό έχουν να οδηγήσουν την ψυχή στο πένθος και την μετάνοια. Αν όμως παραμείνουν μόνον αυτές χωρίς την εγρήγορση του νοός δεν θα έχουν να προσφέρουν ουσιαστική κάθαρση και ο αγώνας δεν καταξιώνεται και δεν θα μπορεί ο άνθρωπος να απεγκλωβίζεται από τον αισθητό κόσμο, όσο και ενάρετος και αν γίνεται. Είναι απαραίτητη ή εξάσκηση του νοός, που την ονομάζει ο άγιος εσωτερική άσκηση. Αυτή την εσωτερική άσκηση τη θεωρεί πιο αξιόλογη γιατί είναι ή προσπάθεια να μεταστρέψει ό άνθρωπος τον νου του πιέζοντας με ισχυρή βία "το πολυπόρευτον τής διανοίας", όπως χαρακτηριστικά λέγει, να πλησιάζει νοερά τον Θεό, όπου επιτυγχάνει τα άρρητα, γεύεται τον μέλλοντα αιώνα και γνωρίζει με νοερά αίσθηση ότι χρηστός ό Κύριος. Οπότε επιτυγχάνει τη μακαριά εκείνη κατάσταση που υψώνει τον άνθρωπο πάνω από κάθε επίγειο και κτιστό πράγμα και απελευθερώνοντας τον να πηγάσει εντός του ή μακαριά απάθεια. Όταν μηδέ ειπείς, μηδέ πράξης αισχρό κατά διάνοια και όταν τω ζημιώσαντι ή κακολογήσαντι μη μνησικακήσης και όταν εν τω καιρώ τής προσευχής άυλον και ανείδεον αεί έχεις τον νουν, τότε γνώθι, ότι έφθασες εις το μέτρον της απάθειας και τής τελείας αγάπης".

Ξεχωρίζει ό άγιος εδώ την αντίληψη των στωικών για την απάθεια που τη βλέπει ενσαρκωμένη στις φιλοσοφικές απόψεις του Βαρλαάμ. Ό Βαρλαάμ δεν έχει ασκητική εμπειρία και πατερική γνώση για την απάθεια, αλλά σαν ψυχρός φιλόσοφος εξάγει την έννοια της απαθείας από την ετυμολογική της σημασία. Απάθεια θεωρεί τη νέκρωση του παθητικού, οπότε προβαίνει σε φυσιολογικό ευνουχισμό των φυσικών δυνάμεων της ψυχής. Ό άγιος Γρηγόριος όμως αναιρώντας την αντίληψη αυτή απαντά ως έξης: "ό φιλόσοφος δια μεν την απάθεια ήκουσε και εφαντάσθη δια δε την αναλγησία (νέκρωσιν) του επιθυμητικού δεν ήκουσε ότι τείνει προς το κακόν και ότι κακίζετε από τούς Πατέρας". Και αφού αποδεικνύει το γεγονός με πλήθος γραφικών και πατερικών χωρίων προσδιορίζει την ορθόδοξη απάθεια με το εξής απαράμιλλων χωρίον: "Εμείς, φιλόσοφε, δεν διδαχθήκαμε την απάθεια κατ' αυτόν τον τρόπον, δηλαδή την νέκρωσιν του παθητικού, αλλά την από χειρόνων επί τα κρείττω μετάθεσιν αυτού και την επί τα θεία καθ' έξιν ενέργεια, αποστρεφομένου (του παθητικού) τελείως τα πονηρά και εστραμμένου προς τα καλά. Και αυτός είναι δι' ημάς απαθής, ό απομακρύνας τάς πονηράς εξείς και πλουτήσας με τας αγαθάς".

Δεν μπορούμε επομένως όταν μιλάμε για απάθεια να μιλάμε για καταστροφή των παθών ή κάποια αποβολή ουσιαστικών πραγματικοτήτων, αλλά για μεταστροφή και μετασκευή λειτουργιών των δυνάμεων της ψυχής και αισθήσεων του σώματος του ανθρώπου.

Την απάθεια ό άγιος την ονομάζει "μακάριον πάθος". "Υπάρχουν", λέγει, "και πάθη μακάρια και κοιναί ενέργειαι τής ψυχής και σώματος, αι οποίαι δεν προσηλώνουν το πνεύμα εις την σάρκα, αλλά ανυψώνουν την σάρκα πλησίον τής αξίας του πνεύματος και πείθουν και αυτήν να κοιτάξει προς τα άνω. Ποίαι είναι αύταί; Αί πνευματικαί αι οποίαι δεν προχωρούν από το σώμα εις τον νουν, αλλά διαβαίνουν από τον νουν εις το σώμα και δια των ενεργημάτων και παθημάτων τούτων το μετασχηματίζουν προς το καλύτερον και το θεουργούν". Έχουμε εδώ τη γνωστή έκφραση του Αγίου ότι πραγματικός γνώστης του Θεού είναι εκείνος που "πάσχει τα θεία" και οπωσδήποτε έχει επιθυμητικών "επαινετόν και θείον".

Εν κατακλείδι θα ήθελα να αναφέρω ότι ή απάθεια δεν είναι εύκολο έργο του καθενός. Κυρίως όταν δεν υπάρχει ένταση και επιμονή στην άσκηση και την προσευχή. Επειδή ό Θεός είναι το "άκρως εφετόν" του καθενός άνθρωπου χρειάζεται ο καθένας μας με μια σοβαρότερη και πιο ενσυνείδητη πνευματική ζωή να αποκτά σταδιακά τις καλές έξεις οδηγούμενος προς την ευαγγελική αγάπη. Ή δε επιμονή των Πατέρων της Εκκλησίας αυτή είναι: το να εργάζεται κανείς έντονα την πρακτική και θεωρητική ζωή που τη μια τη λένε "πρακτική φιλοσοφία" και την άλλη "θεία θεωρία". Και στο μέτρο των δυνατοτήτων του καθενός και της εργασίας που θα καταβάλει θα ελκυστεί ή Χάρις του Πανάγαθου Θεού για να μεταμόρφωση το εσωτερικό του καθενός και να χαρίσει την μακαριά απάθεια, που ως γνωστόν είναι απαραίτητη προϋπόθεση να καταστήσει τον άνθρωπο δεκτικών της τελείας αγάπης και χωρητικών δοχείων της θεώσεως

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ - ΑΓΙΟΛΟΓΙO 2004
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΆΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ

Η τιμή της Παναγίας στην Αγία Γραφή - Αρχιμανδρίτου Κλεόπα Ηλίε

http://www.impantokratoros.gr/97D200E1.el.aspx

Αρχιμανδρίτου Κλεόπα Ηλίε

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.

(Έκδ. Ιερής Μονής Συχαστρίας, 1990)

Γιατί τιμούμε την Μητέρα του Κυρίου.

Εμείς οι Ορθόδοξοι χριστιανοί τιμούμε την Παναγία Παρθένο Μαρία πιό πολύ απ’ όλους τους αγίους και αγγέλους του ουρανού, διότι αυτή καταξιώθηκε να γεννήσει τον Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου, διά της επισκιάσεως του Αγίου Πνεύματος. Η τιμή την οποία αποδίδουμε στην Μητέρα του Κυρίου είναι εξαιρετική, τιμιωτέρα ή ευλαβεστέρα, επειδή αυτή δεν είναι μια μόνο «φίλη Του», όμοια με τους άλλους αγίους, αλλά είναι υπέρ-αγία (Παναγία) απ’ όλους τους αγίους και τους αγγέλους.

Γι’ αυτό, τόσο οι άγγελοι όσο και οι άνθρωποι την προσκυνούν και την τιμούν με προσευχές, άσματα, ακολουθίες και εγκώμια. Τοιουτοτρόπως χαιρέτησε αυτήν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στον Ευαγγελισμό (Λουκ. 1,28-29) και η Αγία Ελισάβετ, η μητέρα του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού (Λουκ. 1, 40-43).

Η ίδια η Παναγία Παρθένος Μαρία προφητεύει διά του Αγίου Πνεύματος: «ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί, ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο δυνατός…» ( Λουκ. 1, 48-49). Απ’ αυτά τα λόγια καταλαβαίνουμε, ότι η εξαιρετική τιμή της Μητέρας του Κυρίου είναι ηθελημένη και ορισθείσα από τον Ίδιον τον Θεό. Αυτή την εξαιρετική τιμή την οποία προσδίδει η Ορθόδοξος Εκκλησία στην Παρθένο Μαρία συγκροτεί τη λατρεία της Μητέρας του Κυρίου.

Στα πλαίσια της λατρείας της Υπεραγίας Θεοτόκου, αναφέρουμε κατά πρώτον τις μεγάλες Θεομητορικές εορτές οι οποίες είναι: Το Γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου, Τα Εισόδια, ο Ευαγγελισμός, η Κοίμηση της Θεοτόκου. Κατόπιν οι ακολουθίες οι οποίες γίνονται στις Εκκλησίες και τα μοναστήρια προς τιμήν της, οι χαιρετισμοί, οι παρακλητικοί κανόνες, οι αγιογραφημένες εικόνες και στολισμένες τόσο όμορφα, προ πάντων οι θαυμαστές και πολλές άλλες προσευχές διά των οποίων ζητούμε την βοήθεια της Μητέρας του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μας.

Τιμούμε την Θεομήτορα διότι αυτή είναι η μητέρα η οποία εγέννησε τον Υιόν του Θεού και η πρώτη η οποία πρεσβεύει υπέρ του κόσμου εμπρός στην Παναγία Τριάδα. Αυτή μας βοηθά πιό πολύ στην κατάκτηση της σωτηρίας διά των αγίων της προσευχών.

Όμως, κατά την μακραίωνα ιστορία εμφανίσθηκαν και μερικοί βλάσφημοι τόσον εναντίον του Σωτήρος και του Ευαγγελίου Του, όσον και εναντίον της Μητέρας του Κυρίου, τους οποίους ονομάζουμε αιρετικούς η οπαδούς άλλων ομολογιών (νεοπροτεστάντες).

Ο Άγιος Απόστολος Παύλος στις επιστολές του δείχνει ότι στις έσχατες ημέρες θα εμφανισθούν άνθρωποι οι οποίοι δεν θα ανέχονται τη διδασκαλία της ορθής πίστεως, αλλά θα θέσουν διδασκάλους κατά τα έργα των, παρεκκλίνοντας προς τα παραμύθια. Δηλαδή, έχοντας την όψη της αληθινής πίστεως, θα αρνούνται την δύναμή της, συνεχώς διδάσκοντες και μη μπορώντας να φθάσουν στην αλήθεια της πίστεως, «Όν τρόπον δε Ιαννής Ιαμβής αντέστησαν Μωϋσεί, ούτω και ούτοι ανθίστανται τη αληθεία, άνθρωποι κατεφθαρμένοι τον νουν αδόκιμοι περί την πίστιν. Πονηροί δε άνθρωποι και γόητες προκόψουσιν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι». (Β’ Τιμ. 3,8 και 13).

Εμείς από την αρχή της πλάσεως αυτού του έθνους, έτσι γνωριζόμαστε, ρουμάνοι και ορθόδοξοι χριστιανοί. Έτσι γεννηθήκαμε και έχουμε υποχρέωση να διατηρήσουμε αγνό και πλήρες ό,τι κληρονομήσαμε από τους προγόνους, ως από τον Ίδιον τον Θεό. Διότι λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις ας εδιδάχθητε είτε διά λόγου είτε δι’ επιστολής ημών» (Β’ Θες. 2, 15)

Οι Προτεστάντες (Διαμαρτυρόμενοι) και μαζί με αυτούς οι αιρετικοί νεοπροτεστάντες – οπαδοί των άλλων σύγχρονων ομολογιών – των ημερών μας, ονομαζόμενοι και «μεταμελημένοι», μεταξύ των πολλών τους συσκοτίσεων του νου τους και των ψευδών διδασκαλιών τους, βλασφημούν πιο πολύ την Παναγία Θεοτόκο και Αειπάρθενο Μαρία. Λένε αυτοί οι βλάσφημοι της Μητέρας του Κυρίου ότι δεν πρέπει να της αποδίδουμε μεγάλη τιμή διότι ούτε ο Ίδιος ο Υιός της Ιησούς Χριστός δεν την ετίμησε. Αυτό φαίνεται από τα λόγια του Σωτήρος: «είπε δε τις αυτώ, ιδού η μήτηρ σου και οι αδελφοί σου εστήκασιν έξω ζητούντές σε ιδείν, ο δε αποκριθείς είπε τω λέγοντι αυτώ, τις εστιν η μήτηρ μου και τίνες εισίν οι αδελφοί μου; και εκτείνας την χείρα αυτού επί τους μαθητάς αυτού έφη, ιδού η μήτηρ μου και οι αδελφοί μου, όστις γαρ αν ποιήση το θέλημα του πατρός μου του εν ουρανοίς, αυτός μου αδελφός και αδελφή και μήτηρ εστίν» (Ματθ. 12, 47-50). Το γεγονός, λοιπόν, ότι η Παρθένος Μαρία του ήταν μητέρα δεν έχει καμία σημασία έμπροσθέν του, οι εξ αίματος σχέσεις Του ή η σαρκική συγγένεια δεν έχουν καμία αξία ούτε προτίμηση εμπρός στις πνευματικές Του σχέσεις με εκείνους οι οποίοι κάνουν το θέλημα του Πατρός, όποιοι και αν είναι αυτοί.

Επίσης προσθέτουν ακόμη αυτοί, ότι αυτό, φαίνεται και από τον τρόπο με τον οποίον της απευθύνεται ο Σωτήρας και με άλλες ευκαιρίες, την ονομάζει γύναι, το οποίο σημαίνει ότι ήταν νυμφευμένη, δηλαδή όχι παρθένος, διότι κατ’ αυτόν τον τρόπον επαληθεύεται ο λόγος της Γραφής: « Ιησούς ουν ιδών την μητέρα και τον μαθητήν παρεστώτα ον ηγάπα, λέγει τη μητρί αυτού, γύναι, ιδού ο υιός σου…» (Ιωάν. 19,26). Επίσης την ονομάζει περιφρονητικά και στο γάμο της Κανά της Γαλιλλαίας: «Λέγει αυτή ο Ιησούς, τι εμοί και σοί γύναι;» (Ιωαν. 2,4). Έτσι, λοιπόν, εμείς σ’ αυτή την περίπτωση δεν μπορούμε να την θεωρήσουμε υπέρ-άνω (Υπεραγία) και δεν μπορούμε να της προσάγουμε μια λατρεία διαφορετική.

Αλλά δεν είναι έτσι όπως πιστεύουν όλοι αυτοί οι πλανεμένοι από την αλήθεια την οποία ερμηνεύουν κατά το δικό τους αρρωστημένο μυαλό και γεμάτο εγωισμό, διότι κατά την πρώτη περίπτωση γίνεται λόγος για άλλο και ειδικά ότι, εκτός από τη σαρκική συγγένεια, υπάρχει και μια άλλη συγγένεια με τον Χριστό, πολύ πιο μεγάλη και πιο σημαίνουσα, η ψυχική συγγένεια, η οποία συνίσταται στο να γίνεται το θέλημα του Θεού. Αυτή η συγγένεια όμως, δεν καταργεί και δεν μικραίνει τη σαρκική. Η διαφορά συνίσταται στο γεγονός ότι την ψυχική συγγένεια μπορεί να την κερδίσει ο οποιοσδήποτε, εκτελώντας το θέλημα του Πατρός. Συγγένεια σημαίνει όχι μόνο μία σχέση σαρκικής συγγένειας, αλλά και μια σχέση αγάπης και ψυχικής ενότητας. Εκείνος ο οποίος κάνει το θέλημα του Θεού, εκείνος γίνεται ψυχικά συγγενής με τον Θεό. Τοιουτοτρόπως, διά των λεγομένων πιο πάνω λόγων, ο Σωτήρας όχι μόνο δεν παραμέρισε τη σαρκική Του συγγένεια με τη Μητέρα Του, ούτε εμίκραινε την τιμή η οποία ήρμοζε σε μια μητέρα από τον υιό της, αλλά μόνο προσπάθησε να τονίσει ότι η άλλη συγγένεια με Αυτόν, η ψυχική, αν και είναι μεγάλης αξίας, μπορεί ωστόσο να την επιτύχει ο οποιοσδήποτε πιστός.

Συνεπώς, ήταν ένας λόγος προτρεπτικός και ενθαρρυντικός προς την μεριά του πλήθους, και όχι ένας περιφρονητικός προς τη Μητέρα Του. Ο Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός, όσο βρισκόταν με τη Μητέρα Του στη γη, συνεχώς την άκουγε και την αγαπούσε και ήταν υποταγμένος προς αυτή (Λουκ. 2,51), και όταν του ζητούσε κάτι δεν έδειχνε ανυπάκουος προς αυτή. Έτσι, στο Γάμο της Κανά της Γαλιλαίας, στη ζήτηση της Μητέρας Του, Εκείνος έκανε το πρώτο θαύμα, μετατρέποντας το νερό σε κρασί (Ιωάν. 2,3-10). Κατόπιν είχε μεγάλη φροντίδα για την Μητέρα Του και ακόμη όταν ήταν κρεμάμενος στο σταυρό, της συμπεριφερόταν με φροντίδα και δίδοντας να την φροντίζει ο πιό αγαπημένος μεταξύ των μαθητών Του - ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής – κατά τις γραφές: «Ιησούς ούν ιδών την μητέρα και τον μαθητήν παρεστώτα όν ηγάπα, λέγει τη μητρί αυτού, γύναι, ίδε ο υιός σου. Είτα λέγει τω μαθητή, ιδού η μήτηρ σου, και απ’ εκείνης της ώρας έλαβεν ο μαθητής αυτήν εις τα ίδια» (Ιωάν. 19, 26-27). Βλέπεις ότι ο Σωτήρ εδώ, τον καιρό των πιο μεγάλων δοκιμασιών Του επί του σταυρού, δεν αμέλησε να δείξει φροντίδα προς το πρόσωπο της Μητέρας Του, η οποία τον γέννησε και τον ανέθρεψε; Και πώς θα ήταν δυνατόν να περιφρονήσει την Μητέρα Του, όταν ο Ίδιος ο Θεός έδωσε εντολή να τιμούμε τους γονείς, καθώς είναι γραμμένο: «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου …» (Δευτ. 5, 16).

Κατά δεύτερο δεν υπάρχει λόγος περιφρονήσεως, αλλά, τουναντίον, φαίνεται πως την εφρόντησε εμπιστεύοντάς την στην φροντίδα του Αποστόλου Ιωάννη – ξέροντας ότι Εκείνος δεν θα βρίσκεται πλέον στη γη για να την φροντίζει στο υπόλοιπο της ζωής της, καθώς δείξαμε και πιο πάνω. Αυτό το γεγονός δεν είναι μία ανεντιμότητα, αλλά αληθινά, μια μεγάλη τιμή και σεβασμός προς το πρόσωπο της Μητέρας Του, για την οποία ούτε στα βάσανα επί του σταυρού δεν ξεχνά να την φροντίζει, επακόλουθο της πιο μεγάλης αγάπης, την οποία είχε προς το πρόσωπό της, ως μητέρα. Εάν όμως την ονομάζει «γύναι», σε καμιά περίπτωση με την έννοια της παντρεμένης γυναίκας η με τον σκοπό της περιφρονήσεως, αλλά μόνο με την έννοια του γένους, του φύλου. Διότι κατά τον ίδιο τρόπο απευθύνθηκαν και οι δύο άγγελοι στον τάφο στη Μαρία την Μαγδαλινή: «Γύναι, τι κλαίεις;» (Ιωάν. 20, 12-13). Ενώ οι δύο άνδρες οι οποίοι παρέστησαν στην Ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς, είπαν προς τους Αποστόλους: Άνδρες Γαλιλαίοι, τι εστήκατε εμβλέποντες εις τον ουρανόν;» (Πράξ. 1,11). Ούτε οι άγγελοι, ούτε οι δύο άνδρες δεν απηύθυναν τα λόγια «γύναι» η «άνδρες» περιφρονητικά, αλλά τουναντίον κατά τρόπο θωπευτικό.

Ακόμη μας ερωτούν εκείνοι, που υπάρχει στην Αγία Γραφή ότι η Μαρία, η μητέρα του Ιησού, ήταν Παρθένος και Αειπάρθενος, έτσι όπως την ονομάζουμε εμείς. Ότι γέννησε όντως παρθένος, η Αγία Γραφή μας το δείχνει κατ’ αυτό τον τρόπο: Όταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ απεστάλη στη Ναζαρέτ και της ανήγγειλε ότι θα γεννήσει τον Υιόν του Θεού (Λουκ. 1,35), εισερχόμενος σ’ αυτήν την ονόμασε «κεχαριτωμένη» και «ευλογημένη συ εν γυναιξίν» (Λουκ. 1,28). Φαίνεται πως ο Αρχάγγελος προσκύνησε (τίμησε) την Παρθένον Μαρία, ονομάζοντάς την «κεχαριτωμένη» και «ευλογημένη εν γυναιξί» και ότι βρήκε μεγάλη χάρη από τον Θεό, πως δύναμη υψίστου την είχε επισκιάσει, και ότι συνέλαβε και γέννησε εκ Πνεύματος Αγίου τον Υιόν του Θεού. Αν και ήταν Παρθένος, μη γνωρίζοντας άνδρα, ο άγγελος Κυρίου δεν της είπε «ευλογημένη είσαι συ μεταξύ των παρθένων», αλλά «ευλογημένη συ εν γυναιξίν», με αυτό δεν δείχνει την περιφρόνηση προς την Υπεραγία Θεοτόκο, η οποία είναι «κεχαριτωμένη», αλλά αποκαλύπτει ένα παλαιό μυστήριο: «την συντριβή της κεφαλής του φιδιού διά της γυναικός» (Γεν. 3,15), και ότι αυτή θα είναι η μυστική και πνευματική Εύα η οποία θα γεννήσει τον νέον Αδάμ, Χριστό, ο Οποίος θα φέρει τη ζωή στον κόσμο.

Οι Θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας λέγουν ότι ο Χριστός ονομάστηκε το σπέρμα της γυναικός (Γεν. 3,15), καθότι Αυτός δεν γεννήθηκε εκ σπέρματος ανδρός, αλλά εκ Πνεύματος Αγίου και από τα αμόλυντα αίματα της Υπεραγίας Παρθένου και έλαβε Σώμα.

Κατά την ημέρα της μεγάλης κρίσεως (Δευτέρας Παρουσίας), αυτή η Βασίλισσα και Παρθένος Μαρία, θα κάθεται εκ δεξιών του θρόνου του Υιού της, με μεγάλη και απερίγραπτη δόξα, καθώς μας φανερώνει ο ψαλμωδός, λέγοντας: «Παρέστη η βασίλισσα εκ δεξιών σου εν ιματισμώ διαχρύσω περιβεβλημένη, πεποικιλμένη» (Ψαλμ. 44,10 – 12,18)

Επειδή ο Αρχάγγελος Γαβριήλ την ονόμασε και αυτή γυναίκα, όταν είπε: «ευλογημένη σύ εν γυναιξίν», κατόπιν αυτού, σημαίνει, ότι η Παρθένος Μαρία ήταν γυναίκα νυμφευμένη;

Γιατί άραγε είπε αυτή στον χαιρετισμό του αγγέλου ότι «άνδρα ου γινώσκω» (δηλαδή είμαι παρθένος); Ή όταν ο Θεός έπλασε την Εύα από την πλευρά του Αδάμ (Γεν. 2,21 – 22) και την έφερε προς αυτόν, ενώ εκείνος την ονόμασε «γυνή», μήπως και τότε η Εύα ήταν γυναίκα νυμφευμένη, διότι ο Αδάμ την ονόμασε γυναίκα; Άραγε δεν ήταν τότε η Εύα παρθένος πλασμένη εκ της πλευράς του αγνού Αδάμ, ο οποίος δεν είχε γνωρίσει γυναίκα;

Συνεπώς, αν η Εύα ήταν πλασμένη από τον Θεό παρθένος, και ενώ ο ίδιος ο Θεός και ο Αδάμ, αυτή την παρθένο, την ονομάζουν «γυνή», κατόπιν την ονομάζει αυτή γυναίκα με την έννοια της νυμφευμένης γυναίκας – πώς λανθασμένα καταλαβαίνουν όλοι οι νεοπροτεστάντες και οι αιρετικοί; Διότι καθώς η Εύα ήταν παρθένος, τότε όταν την είπε γυνή, έτσι, και η μυστική και πνευματική Εύα, η Άχραντος Παρθένος Μαρία, η οποία γέννησε τον Νέο Αδάμ, Χριστό, Παρθένος είναι στους αιώνας των αιώνων αν και η Αγία Γραφή την ονομάζει γυνή, δεικνύοντας με αυτό μόνο το φύλο η το γυναικείο γένος.

Τότε ο Αδάμ, διά της ενέργειας του Θεού γέννησε από το παρθένο του σώμα, γυναίκα, χωρίς γυναίκα (δηλ. χωρίς να γνωριστεί με γυναίκα), ενώ στο πλήρωμα του χρόνου, η γυναικεία φύση, διά της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος, γέννησε άνδρα χωρίς τον άνδρα, στην παρθενία γεννώντας η Παρθένος και μένοντας παρθένος καθώς και στην αρχή γέννησε ο Αδάμ μέσα στην παρθενία. Έτσι ευαρεστήθηκε ο Θεός, όπως διά της Παρθένου Μαρίας να δανείσει τη φύση του παλαιού Αδάμ διά του Νέου Αδάμ, γεννήθηκε εκ Παρθένου, και ο οποίος ήλθε στον κόσμο και ντύθηκε τη φύση μας από το απερίγραπτό Του έλεος και την αγαθωσύνη, για να λυτρώσει τον παλαιό Αδάμ με όλο το γένος του από την καταδίκη και το θάνατο. «Διότι καθώς διά του Αδάμ όλοι πεθαίνουν, έτσι διά του Χριστού, όλοι ανασταίνονται» (Ρωμ. 6,5 – Ιωάν. 3,16 5,24 εξής).

Λοιπόν αναλογίσου, άνθρωπε πλανεμένε – συ και οι όμοιοί σου _ ότι η Αγία Γραφή δεν ονομάζει την Μητέρα του Κυρίου «γυνή» με την έννοια της νυμφευμένης γυναίκας όπως το καταλαβαίνετε εσείς αλλά διά της λέξεως «γυνή», η Αγία Γραφή δείχνει μόνο το θηλυκό γένος της Αγίας Παρθένου Μαρίας και ταυτόχρονα δείχνει κατά τρόπο σκιερό και μυστικό ότι είναι η γυναίκα της οποίας ο απόγονος (Χριστός) θα συντρίψει το κεφάλι του φιδιού και διά του Οποίου θα έλθει η λύτρωση του ανθρωπίνου γένους.

Στα προαναφερθέντα πρέπει να προσθέσουμε:

- όντως Μητέρα του Σωτήρος, η Παρθένος Μαρία δέχθηκε την πιο μεγάλη τιμή την οποία μπορεί να έχει ένα πλάσμα.

- Συλλαμβάνοντας εκ Πνεύματος Αγίου τον Σωτήρα, καθαρίστηκε ολοκληρωτικά από την αμαρτία, όσο κανείς άλλος άνθρωπος, όσο και άγιος να ήταν,

- Επειδή είχε προλεχθεί από τον Θεό η εξαιρετική τιμή της – όπως καμιάς άλλης τιμής κάποιου ανθρώπου – η Αγία Παρθένος Μαρία πρέπει να λογαριάζεται η πρώτη μεταξύ των αγίων, έτσι όπως και ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι ο μεγαλύτερος μεταξύ των προφητών (Μαλαχ. 3. Ησαΐα 40,3).

Για όλα αυτά, της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας της αξίζει μια τιμή μεγαλύτερη από τους άλλους αγίους (εξαιρετική τιμή) επειδή είναι η βασίλισσα και η κορώνα όλων των αγίων. Ενώ πως και μετά την γέννηση έμεινε παρθένος διάβασε και βλέπε τα προφητευμένα γι’ αυτήν από τον προφήτη Ιεζεκιήλ (44, 1-3).

Προσθέτουν ακόμη αυτοί οι πλανεμένοι ότι δεν πρέπει να της δίδουμε πάρα πολύ τιμή της Παρθένου Μαρίας και ούτε να την ονομάζουμε Αειπάρθενο, διότι είχε περισσότερα παιδιά, τα οποία ονομάζονται από την Αγία Γραφή «αδελφοί και αδελφαί» του Ιησού ενώ ο Ιησούς ονομάζεται «πρωτότοκος» (Ματθ. 1,25), απ’ όπου συνεπάγεται ότι κατόπιν είχε και άλλα παιδιά.

Αληθινά, η Αγία Γραφή μας μιλά για μερικούς αδελφούς του Κυρίου και επίσης για τις αδελφές Του, όταν αποδίδει τα λόγια των Ιουδαίων, εκπλησσόμενοι από το θαυμαστό πρόσωπο του Κυρίου: «Ουχ ούτος εστιν ο του τέκτονος υιός; Ουχί η μήτηρ αυτού λέγεται Μαριάμ και οι αδελφοί αυτού Ιάκωβος και Ιωσής και Σίμων και Ιούδας; Και αι αδελφαί αυτού ουχί πάσαι προς ημάς εισί;» (Ματθ. 13,55-56. Μαρκ.6,3). Αλλά στο χωρίο αυτό διά της φράσεως «πρωτότοκος» δεν σημαίνει πάραυτα ότι πρέπει να υποθέσουμε και την ύπαρξη άλλων γεννηθέντων μεταγενέστερα (δεύτερος, τρίτος…). Αυτός είναι ένας τρόπος ομιλίας στην Παλαιά Διαθήκη, «πρωτότοκος» ονομάζεται εκείνος ο οποίος διανοίγει πρώτος την μήτραν, ανεξάρτητα αν θα έχει και άλλους αδελφούς η όχι (Έξοδ. 13,2) και όπου πολλές φορές το απόλυτο αριθμητικό (1, 2, 3…) αντικαθίσταται η χρησιμοποιείται ανακατεμένο με τον τακτικό (πρώτος, δεύτερος).

Αυτός ο Εβραϊσμός εισήλθε και στη χρήση του λόγου της Καινής Διαθήκης. Επί του παρόντος «πρωτότοκος» σημαίνει «ο μονογενής», με την έννοια «ο μοναδικός γεννηθείς». Άλλη ερμηνεία απορρίπτεται διότι εάν αληθινά ο Ιησούς είχε και άλλους κατά σάρκα αδελφούς (παιδιά της Μαρίας), δεν θα άφηνε την Μητέρα Του στη φροντίδα κάποιου Αποστόλου, αλλά στη φροντίδα κάποιου υιού της.

Στο δεύτερο χωρίο γίνεται λόγος στα αλήθεια για τους «αδελφούς» και τις «αδελφές» του Κυρίου. Οι αδελφοί αναφέρονται ακόμη με το όνομα και είναι τέσσεροι, ενώ οι αδελφές, πρέπει να ήταν τουλάχιστον δύο. Αυτοί όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαν να ήταν φυσικοί αδελφοί του Ιησού Χριστού και υιοί της Μαρίας, της Μητέρας του Ιησού, διότι:

- Κατά μια παλαιά και ομόφωνη παράδοση, η Μαρία, η Μητέρα του Ιησού, έμεινε μετά την γέννηση παρθένος, έτσι καθώς ήταν προεικονισμένη στο όραμα του προφήτη Ιεζεκιήλ (44, 1-3),

- Η μητέρα αυτών των έτσι λεγομένων αδελφών του Κυρίου είναι ένα άλλο πρόσωπο από την Παρθένον Μαρία, διότι ονομάζεται στη Αγία Γραφή «Μαρία» ή «η άλλη Μαρία» ή «η αδελφή της μητρός αυτού, Μαρία η του Κλωπά», όντως αναφερομένη ακόμη στο πλευρό της Μητέρας του Κυρίου και κοντά της (Ματθ. 27, 55-56. 28,1. Μαρκ. 15,40-47 Ιωαν. 19,25),

- Οι «αδελφοί» του Κυρίου ούτε εκείνοι οι ίδιοι δεν ονομάζονται αδελφοί αλλά «δούλοι» (Ιακ. 1,1) και «δούλοι - υπηρέτες» (Ιουδ.1,1) του Κυρίου, οι συγγραφείς των δύο καθολικών επιστολών. Ή εκεί εκείνοι ονομάζονται «δούλοι» (Ιακ. 1,1. Ιουδ. 1,1) του Κυρίου, και όχι αδελφοί.

- Εάν ήταν φυσικοί αδελφοί Του, ο Χριστός θα τους είχε κάνει αποστόλους. Αν και μερικοί υποθέτουν ότι αυτοί οι δύο από τους «αδελφούς του Κυρίου», ονόματι Ιάκωβος και Ιούδας, είναι ταυτόσημοι με τους αποστόλους οι οποίοι φέρνουν αυτό το όνομα (ο Ιάκωβος όντως ταυτίζεται με τον μικρότερο «αδελφό του Κυρίου» - σ’ όλους τους καταλόγους των Αποστόλων – ενώ ο Ιούδας, «ο αδελφός του Κυρίου», ίσως είναι ο Ιούδας ο Θαδδαίος). Ωστόσο, αυτό είναι μιά απλή υπόθεση, μια αρκετά θεμελιωμένη, προπάντων ότι οι ίδιοι δεν αυτοαποκαλούνται απόστολοι, όπως δεν αυτοαποκαλούνται «αδελφοί του Κυρίου». Για τον Ιάκωβο – «τον αδελφόθεο» - γνωρίζουμε μόνο ότι ήταν ο πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων και έχαιρε της πιο μεγάλης εκτιμήσεως έμπροσθεν των πιστών όσο και των αποστόλων (Πράξ. 12,17. 15,13), αφού ο Ιάκωβος ο του Ζεβεδαίου είχε φονευθεί (Πράξ. 12,2).

- Ο Χριστός θα είχε εμπιστευθεί στη φροντίδα του την Παρθένο Μαρία, και όχι του αποστόλου Ιωάννη, ο οποίος οπωσδήποτε θα ήταν πιο ξένος αυτής παρά ένας υιός η θυγατέρα της,

- Λαμβάνοντας υπ’ όψη το γεγονός ότι σ’ όλη την Ανατολή, αλλά ειδικά στην Ιουδαία, η έννοια «αδελφός» χρησιμοποιείται και με πιο ευρεία έννοια, του εξαδέλφου η για άλλους συγγενείς πιο κοντινούς η πιο μακρυνούς, όπως για παράδειγμα στη Γένεση (13,8), όπου ο Αβραάμ ονομάζει τον Λώτ αδελφό, αν και ήταν ανεψιός από αδελφό (Γεν.11,27), πρέπει να δεχθούμε ότι «οι αδελφοί του Κυρίου» ήταν εξαδέλφια του Ιησού. Αλλά όχι πρώτα εξαδέλφια, διότι αν και η μητέρα των ονομάζεται αδελφή της Μητέρας του Κυρίου (Ιωάν. 19,257), αυτή δεν μπορεί να ήταν αδελφή της, από τον ίδιο πατέρα, διότι έφερε το ίδιο όνομα με την Μαρία, αλλά η λέξη αδελφή, πρέπει να έχει εδώ επίσης την έννοια της κουνιάδας, διότι η Παρθένος Μαρία είναι μοναχοπαίδι. Θα μπορούσε να σημαίνει κουνιάδα από τον Ιωσήφ, ο οποίος δεν αποκλείεται να είχε κάποια αδελφή νυμφευμένη. Σ’ αυτή την περίπτωση, τα αγόρια της, ονομαζόμενα οι αδελφοί του Κυρίου, θα μπορούσαν να είναι το πολύ δεύτερα ξαδέλφια του Ιησού Χριστού.

Αν και δεν έχουν τι να συμπληρώσουν (να πουν) για την παρθενία της Θεομήτορος και μετά την γέννηση, αυτοί προσθέτουν και αυτό το χωρίο της Αγίας Γραφής: «Και ουκ εγίνωσκεν αυτήν έως ου έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον, και εκάλεσε το όνομα αυτού Ιησούν» (Ματθ. 1,25), εννοώντας αυτοί ότι κατόπιν η Παρθένος Μαρία θα μπορούσε να έχει και άλλα παιδιά.

Αλλά να λάβουμε υπ’ όψη και να καταλάβουμε ότι στην Αγία Γραφή η φράση «έως ου», σημαίνει αιωνιότητα. Επειδή είπεν ο Κύριος: «Και ιδού εγώ μεθ’ ημών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28.20). Άραγε αυτό σημαίνει ότι θα μας εγκαταλείψει μετά το τέλος αυτού του αιώνος; Μήπως δεν λέγει ο Θείος Απόστολος Παύλος: «Και ούτω (μετά την κοινή ανάσταση) πάντοτε συν Κυρίω εσόμεθα»; (Α’ Θες. 4,17). Σε άλλο χωρίο της Αγ. Γραφής είναι γραμμένο: « Είπεν ο Κύριος τω Κυρίω μου, κάθου εκ δεξιών μου, έως αν θω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου» (Ψαλμ. 109,1). Μήπως αυτό σημαίνει ότι μετά απ’ αυτό ο Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός δεν θα καθίσει εκ δεξιών του Πατρός Του για να κυβερνήσει μαζί Του εις άπαντα τον αιώνα, καθότι ξέρουμε πολύ καλά ότι «της βασιλείας Αυτού ουκ έσται τέλος»; (Λουκ. 1,33).

Πάλι σε άλλο χωρίο της Αγίας Γραφής λέγεται ότι ο Νώε απέστειλε τον κόρακα και εξελθών ο κόρακας δεν επέστρεψεν έως του ξηρανθήναι το ύδωρ από της γης (Γεν. 8,7), αυτό σημαίνει ότι επέστρεψε στο πλοίο κάποτε;

Πάλι είναι γραμμένο στη Θεία Γραφή ότι η Μελχόλ, η θυγατέρα του Σαούλ, η γυναίκα του Δαυίδ, δεν έκανε παιδί «έως της ημέρας του αποθανείν αυτήν» (Β’ Βασ. 6,23). Μήπως αυτό σημαίνει ότι εγέννησε παιδιά αφού πέθανε, γιατί λέγει «έως της…»;

Λοιπόν, ας ανοίξουν τα μάτια της ψυχής τους όλοι αυτοί οι βλάσφημοι της αληθείας, έναντι αυτών των μαρτυριών που έχουν ληφθεί οι περισσότερες από την Αγία Γραφή και να καταλάβουν ότι η φράση «έως ου» στην Αγία Γραφή σημαίνει αιωνιότητα, καθώς και Σωτήρας αιώνια θα υπάρχει με τους αποστόλους Του, και με όλους εκείνους που εκπληρώνουν τι εντολές Του, καθώς εκείνος αιώνια θα κάθεται εκ δεξιών του Πατρός βασιλεύοντας στη Βασιλεία Του της οποίας ουκ έσται τέλος, καθώς ο κόρακας στους αιώνας δεν επέστρεψε στο πλοίο του Νώε, και καθώς η Μελχόλ στους αιώνας, η θυγατέρα του Σαούλ, δεν έκανε παιδιά μετά την ημέρα του θανάτου, κατά τον ίδιο τρόπο ο δίκαιος και θεοφοβούμενος Ιωσήφ, αιωνίως (στον αιώνα) δεν την γνώρισε αυτήν που ήταν παρθένος πριν από την γέννηση, έμεινε παρθένος κατά την γέννηση και εις αεί Παναγία και Άσπιλη Παρθένος Μαρία, Θεοτόκος και Μητέρα του Φωτός, η βασίλισσα των αγγέλων και των ανθρώπων, μετά την γέννηση.

Μετά απ’ όλα αυτά, οι εχθρικώς κείμενοι προς την Θεομήτορα λέγουν ότι δεν πρέπει να απευθυνόμαστε στις προσευχές μας προς αυτή με τις παρακλήσεις: «Μη έχοντας άλλη προστασία – Δεν έχουμε άλλην βοηθόν εκτός από σε» και «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», όντως ένα μεγάλο λάθος, διότι θέτουμε τη Θεομήτορα όπως και τον Σωτήρα, μεσίτρια της σωτηρίας μας, καθότι ένας είναι ο μεσίτης μας, ο Ιησούς Χριστός.

Όσον αφορά την παράκλησή μας προς τη Θεομήτορα, κατ’ αυτόν τον τρόπο: « μη έχοντας άλλη προστασία», δι’ αυτού εμείς δεν αρνούμαστε την μοναδικότητα του Ιησού Χριστού ως μεσίτη της αντικειμενικής μας σωτηρίας, αλλά δεν παραμελούμε ούτε την ωφέλεια κάθε βοήθειας σε σχέση με την υποκειμενική μας σωτηρία. Η σημασία αυτής της παρακλήσεως είναι η ακόλουθη: « Συ μπορείς να μας δώσεις τη μεγαλύτερη βοήθεια στην υποκειμενική μας σωτηρία, κάποια άλλη βοήθεια πιο μεγάλη δεν βρίσκουμε σε κανέναν άγιο, η δεν έχουμε κάποιον άλλον, ο οποίος να μπορεί να μας βοηθήσει τόσο πολύ όσο μπορείς να μας βοηθήσεις εσύ, ως Μητέρα του Σωτήρος μας». Ενώ τα λόγια της παρακλήσεως που της απευθύνουμε: «Υπέρ Αγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», σημαίνουν : «Πρέσβευε τον Υιόν σου να μας σώσει!» η: «να μας λυτρώσει». Στην Ελληνική γλώσσα, όπου ήταν γραμμένα περίπου όλα τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, όπως και τα βιβλία της Ορθοδόξου λατρείας, το ρήμα «σώζω» σημαίνει και λυτρώνω (απαλλάσσω) εκ του κακού, του πειρασμού, των αμαρτημάτων, της στενοχωρίας, της οικονομικής δυσχέρειας. Άρα: «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς», σημαίνει: «βοήθησέ μας με τις ικεσίες σου να λυτρωθούμε εκ του κακού, της στενοχωρίας, των έργων του διαβόλου, από τα πάθη μας».

Τοιουτοτρόπως, διά «το σώσον ημάς» δεν εννοούμε «συγχώρησε τις αμαρτίες μας», αλλά, «πρέσβευε εις τον Υιόν σου για την σωτηρία μας». Είναι αδύνατον διότι διά της ευλαβείας (σ. μτφ. οφειλομένης τιμής) της Θεομήτορος να λυπήσουμε τον Υιόν της, του Οποίου κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν ελαττώνουμε με τίποτα την προς Αυτόν οφειλομένη λατρεία, αλλά, τουναντίον, όλη η υπέρ – ευλάβεια («εξαιρέτως») της Θεομήτορος περνά στον Υιόν της, ο Οποίος την διάλεξε και την καθαγίασε για να γίνει Μητέρα Του.

Όσον αφοράμε τα λεχθέντα μέχρι εδώ δείξαμε με μαρτυρίες από την Αγία Γραφή, την τιμή, την δόξα και τα δώρα που έδωσε ο Θεός της Παναγίας Μητέρας Του, διότι:

Ο Θεός, ακόμη μια φορά μετά την πτώση του Αδάμ και της Εύας, προανήγγελε για την Θεομήτορα ότι αυτή θα είναι εκείνη η γυναίκα – παρθένος η οποία διά του Υιού της θα συντρίψει το κεφάλι του φιδιού (Γεν. 3,15). Κατόπιν προφήτευσαν γι’ αυτή ότι θα είναι εκείνη η παρθένος η οποία θα γεννήσει τον Εμμανουήλ – Θεό (Ησαΐα 7,14), αυτή θα είναι η μεσίτρια της εισόδου στον κόσμο του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού (Ιερεμ. 31, 2-23), σ’ αυτή ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ήλθε τιμώντας και την ονόμασε «κεχαριτωμένη» και «ευλογημένη εν γυναιξί» (Λουκ. 1,28), αυτήν ασπάσθηκε η Ελισάβετ η μητέρα του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού, ονομάζοντάς την «ευλογημένη εν γυναιξί» και «Μήτηρ του Κυρίου μου» (Λουκ. 1,40-45), Μακαρία η κοιλία και οι μαστοί της διότι εβάσταξε και εθήλαξε τον Σωτήρα του κόσμου, Χριστό (Λουκ. 11, 27-28), ο Σωτήρας ως Υιός της, την άκουγε και της ήταν υποτασσόμενος (Λουκ. 2,51), το πρώτο θαύμα το έκανε ο Σωτήρας στο γάμο της Κανά της Γαλιλαίας, κατά παράκλησή της (Ιωάν. 2, 3-10), ο Σωτήρας φρόντισε γι’ Αυτήν ακόμη και τότε, όταν υπέφερε τους τρομακτικούς πόνους στο σταυρό, εμπιστεύοντάς την για παροχή φροντίδας στον πιο αγαπημένο Του απ’ όλους τους αποστόλους Του (Ιωάν. 19,26-27), η Ίδια διά του Αγίου Πνεύματος προφήτευσε ότι πάσαι αι γενεαί θα την μακαρίζουν και θα την υμνούν για την δόξα με την οποία την αξίωσε ο Θεός για την ταπείνωσή της (Λουκ. 1,48-49), το ίδιο το όνομα της Θεομήτορος στην εβραϊκή γλώσσα ερμηνεύεται «Κυρία, Δέσποινα».

Αυτή η Κυρία και Παρθένος Βασίλισσα, θα καθίσει εκ δεξιών του θρόνου του Υιού της την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας (Ψαλμ. 44, 10), Αυτή συνέλαβε και εγέννησε εκ Πνεύματος Αγίου τον Υιόν του Θεού (Λουκ. 1,35), καθότι επισκιάστηκε διά της δυνάμεως του Υψίστου και έμεινε παρθένος και μετά τη γέννηση (Ιεζεκιήλ 44, 1-3), αυτή είναι τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφίμ, μη έχοντας και άλλα παιδιά εκτός του Ιησού Χριστού, του Σωτήρος του κόσμου. Η μητέρα των λεγομένων «αδελφών του Κυρίου» δεν είναι Θεομήτορ, αλλά η Μαρία του Κλωπά (Ματθ. 27, 55-56. Μαρκ. 15, 40-47. Ιωάν. 19,25), ενώ «οι αδελφοί» του Κυρίου είναι μόνο συγγενείς με Αυτόν, και όχι φυσικοί αδελφοί Του, διότι τα παλαιά χρόνια στους Ιουδαίους, οι στενοί συγγενείς ονομάζοντο «αδελφοί» (Γεν. 13, 8), Η μητέρα των αδελφών του Κυρίου, η Μαρία η του Κλωπά, ονομάζεται αδελφή με τη Μητέρα του Κυρίου, κατ’ αυτήν την έννοια της στενής συγγενείας (Ιωάν. 19,25 εξ.).

Αφού είδαμε τις μαρτυρίες της Αγίας Γραφής γι’ αυτές τις αλήθειες που αναφέρονται στη μητέρα του Κυρίου, εάν είχατε καθαρό νου από το σκοτάδι της αιρέσεως και των αμαρτημάτων, θα μπορούσατε να κατανοήσετε πολύ καθαρά (φωτεινά), για ποιά αιτία εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί από την Εκκλησία του Χριστού την δεδοξασμένη αποδίδουμε υπέρ – ευλάβεια (εξαιρετική τιμή) στην Παναγία Παρθένον Μαρία. Παρακαλώντας την, την θέτουμε μεσίτρια στον Υιό της και Θεό μας, να μας βοηθήσει διά της μεσιτείας των πρεσβειών της, τις οποίες αναπέμπει πάντοτε προς τον Θεό για όλο το ανθρώπινο γένος και ειδικά για τους ευσεβείς χριστιανούς.

Γιατί εσείς δεν τιμάτε την Μητέρα του Κυρίου όταν η ίδια η Θεία Γραφή σας αποκαλύπτει ότι ο Αρχάγγελος Γαβριήλ την τίμησε με τον ασπασμό; (Λουκ. 1,29)…

Γιά ποια αιτία σεις δεν τιμάτε την Μητέρα του Κυρίου, η οποία, κατά τη μαρτυρία της Αγίας Γραφής και του ευαγγελιστού Αρχαγγέλου Γαβριήλ, είναι «κεχαριτωμένη»; (Λουκ. 1,28-30). Γιά ποια αιτία είσαστε τόσο σκληρόκαρδοι και τυφλοί στην κατανόηση και δεν τιμάτε την Μητέρα του Κυρίου την οποία διά της χάριτος του Αγίου Πνεύματος η Ελισάβετ ομολόγησε ότι είναι η Μήτηρ του Κυρίου και ευλογημένη εν γυναιξί (Λουκ. 1,40- 43);

Αν εσείς λέτε ότι πιστεύετε στα γραφόμενα της Αγίας Γραφής, γιατί λοιπόν δεν τιμάτε και σέβεστε την Μητέρα του Κυρίου, όταν η Γραφή σας αποκαλύπτει ότι αυτήν θα την μακαρίζουν πάσαι αι γενεαί, για την τιμή που της έκανε ο Θεός;

Για ποιά αιτία σεις φθάσατε σε τέτοιο σκοτάδι αγνωσίας, ώστε αντί να τιμάτε και να σέβεστε την Μητέρα του Κυρίου, σεις την βλασφημείτε και στην παραζάλη σας (τρέλα) την θεωρείτε σαν μιά κοινή γυναίκα; Το Άγιο Πνεύμα την φανέρωσε στους ψαλμούς ως την βασίλισσα των αγγέλων και όλης της κτίσεως, καθήμενη εκ δεξιών του Υιού της εν ιματισμώ διαχρύσω και πεποικιλμένη (Ψαλμ. 44,10) και σεις την ονομάζετε ότι είναι μια κοινή γυναίκα, όπως όλες οι άλλες;

Το Άγιο Πνεύμα αποκαλύπτει στην Αγία Γραφή, ότι θα μνημονεύεται εν πάση γενεά και γενεά και όλοι οι λαοί θα την ανυμνούν απαύστως εις τον αιώνα του αιώνος (Ψαλμ. 44,18), ενώ σεις δεν θέλετε να την υμνείτε και να την ευλαβείστε την Μητέρα του Κυρίου. Το Άγιο Πνεύμα αποκαλύπτει ότι «πάσα η δόξα της θυγατρός του βασιλέως ( της Θεομήτορος) έσωθεν, εν κροσσωτοίς χρυσοίς περιβεβλημένη, και πεποικιλμένη» (Ψαλμ. 44,14). Διά της έσωθεν δόξης δείχνει ότι είναι ναός του Αγίου Πνεύματος, άχραντος, ενώ σεις την βλασφημείτε την Μητέρα του Κυρίου και δεν την τιμάτε.

Η Μητέρα του Κυρίου είναι εκείνη η Παρθένος η οποία γέννησε τον Εμμανουήλ – Θεό (Ησαΐα 7,14) και σεις λέτε ότι είναι μια οποιαδήποτε γυναίκα όπως όλες οι γυναίκες. Το Άγιο Πνεύμα διά του στόματος του προφήτου Ιεζεκιήλ προεικονίζει, την Μητέρα του Κυρίου, σαν «πύλη κεκλεισμένη» διά της οποίας κανείς δεν θα εισέλθει παρά μόνο ο Θεός του Ισραήλ, και μετά την διέλευση, κεκλεισμένη θα μείνει (Ιεζεκιήλ 44, 1-3), δηλαδή παρθένος θα είναι πριν από τη γέννηση, κατά τη γέννηση και αειπάρθενος θα μείνει μετά τη γέννηση, και σεις λέτε ότι η Μητέρα του Κυρίου είχε και άλλα παιδιά εκτός από τον Υιόν του Θεού, τον Οποίον εγέννησε.

Καλύτερον είναι σε σας να κρεμάσετε από μια πέτρα γύρω από τον τράχηλο και να πέσετε στη θάλασσα (Ματθ. 18,6-7. Μάρκ. 9,42. Λουκ. 17, 1-2) από το να σκανδαλίσετε τις ψυχές των αγαθών χριστιανών με τα ψέματα και τις σατανικές και καταραμένες σας βλασφημίες. Πως θα μπορούσε ο δίκαιος και θεοφοβούμενος τον Θεό Ιωσήφ (Ματθ. 1,19) να τολμήσει να αγγίξει την Παναγία Παρθένον μετά την γέννηση, προ πάντων αφού έλαβε την αποκάλυψη – διά του αγγέλου Του – «το γαρ εν αυτή γεννηθέν εκ Πνεύματος εστίν Αγίου» (Ματθ. 1,20) και ότι ο συλληφθείς διά της χάριτος του Αγίου Πνεύματος θα είναι ο Σωτήρας του κόσμου, ο Χριστός (Ματθ. 1,21);

Άραγε ο δίκαιος και θεοφοβούμενος Ιωσήφ – στον οποίον αποκαλύφθηκε από τον Θεό ότι η Παρθένος Μαρία, η μνηστή του, συνέλαβε εκ Πνεύματος Αγίου και κατενόησε ότι δι’ αυτής ο Θεός θα εργαστεί τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, διά της συντριβής της κεφαλής του φιδιού (Γεν. 3,15) και ότι είναι η Παρθένος η προφητευθείσα διά Αγίου Πνεύματος διά του Προφήτου Ησαΐα, η οποία θα γεννήσει τον Εμμανουήλ, τον Θεό και Σωτήρα του κόσμου (Ησαΐα 7,14) – να μπορεί να συλλογίζεται ανθρωπίνως επ’ αυτής; Ακριβώς γι’ αυτό ο δίκαιος και θεοφοβούμενος Ιωσήφ αποδείχθηκε τόσο ζηλωτής και υπάκουος και υπηρέτησε με τόσο μόχθο το θείο Βρέφος , από τη γέννηση, στη φυγή στην Αίγυπτο και την επιστροφή (Λουκ. 2,4-5. Ματθ. 2,13-14. 20,21-23), καθώς και στα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, μέχρι της ηλικίας των 30 ετών του Σωτήρος, διότι καταλάβαινε τέλεια το κάλεσμα που έχει να υπηρετήσει την Παναγία Παρθένον, διά της οποίας ο Θεός ήλθε στον κόσμο με το Σώμα, να λυτρώσει το ανθρώπινο γένος.

Λοιπόν, βουβά να μείνουν τα στόματα όλων των αιρετικών και των νεοπροτεσταντών οι οποίοι βλασφημούν κατά της Βασίλισσας των αγγέλων και Μητέρας του Θεού και του δικαίου και Θεοφοβούμενου Ιωσήφ όσον αφορά τους κακούς και τρελλούς συλλογισμούς ότι θα μπορούσε να είχε και άλλα παιδιά η Παναγία και Άχραντος Παρθένος Μαρία, η Θεοτόκος, η «Κεχαριτωμένη».

Αρνούμενοι όλες τις άλογες βλασφημίες των αιρετικών, εμείς τα παιδιά της Εκκλησίας του Χριστού να έχουμε την Μητέρα του Θεού παντοτινή ικέτρια και μεσίτρια για τη σωτηρία έμπροσθεν του Θεού. Το όνομά της να τιμούμε αδιαλείπτως ως Μητέρα του Υιού του Θεού. Οι παρθένες να την υμνούν ως μία Αειπάρθενο μητέρα. Οι ιερείς και οι μοναχοί, ως την μητέρα του Μεγάλου Αρχιερέως Ιησού Χριστού, ενώ εμείς οι ευλαβείς χριστιανοί, με μια φωνή με τους αγγέλους και τους αγίους, να ψέλνουμε καθημερινά τον Ακάθιστο και τον Παρακλητικό κανόνα της Μητέρας του Θεού, επαναλαμβάνοντας όλοι τον ιερόν ύμνο (υπακοή): «Χαίρε, Νύμφη, Ανύμφευτε!».

Αταλάντη 13-10-1991

Εισαγωγή – μετάφραση

Γεώργιος Δημ. Αποστόλου

Θεολόγος

Εκ του περιοδικού "Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία"

Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη" Θεσσαλονίκη